بیتاوان: در پی جانباختن نیلوفر مجاوری، زن ۲۷ ساله اهل پیرانشهر، کژار، شاخه زنان گروهک تروریستی پژاک، با انتشار بیانیهای تلاش کرده است یک پرونده تلخ اجتماعی را در چارچوب ادبیات سیاسی و تبلیغاتی خود بازتعریف کند.
کژار در این بیانیه، ضمن محکوم کردن قتل نیلوفر مجاوری، این حادثه را به «خشونت سیستماتیک علیه زنان» نسبت داده و از مفاهیمی همچون «دفاع ذاتی» و «سازماندهی خلق» سخن گفته است؛ ادبیاتی که بیش از آنکه ناظر بر ابعاد قضایی و اجتماعی پرونده باشد، با گفتمان تشکیلاتی پژاک و جریانهای وابسته به آن همخوانی دارد.
قربانی، بهانهای برای تبلیغات تشکیلاتی
بیتردید خشونت علیه زنان، تعرض و قتل، جنایاتی محکوم و غیرقابل پذیرش هستند و پرونده نیلوفر مجاوری نیز باید با شفافیت و از مسیر قانونی مورد رسیدگی قرار گیرد. اما تبدیل رنج و مرگ یک قربانی به ابزار تبلیغاتی، مسئلهای متفاوت است.
پژاک و مجموعههای وابسته به آن طی سالهای گذشته تلاش کردهاند با طرح شعارهای مرتبط با حقوق زنان، برای خود چهرهای اجتماعی و مدافع حقوق زنان ایجاد کنند. بیانیه اخیر کژار نیز در همین چارچوب قابل ارزیابی است؛ بیانیهای که در آن یک حادثه جنایی، به بستری برای تکرار ادبیات ایدئولوژیک و سیاسی این جریان تبدیل شده است.
کژار در بخشی از بیانیه خود مدعی شده است که طی یک ماه بیش از ۲۰ زن در ایران قربانی خشونت شدهاند. با این حال، این ادعا بدون ارائه جزئیات موارد، منابع آماری و امکان راستیآزمایی مطرح شده و نمیتوان صرفاً بر اساس ادعای یک جریان سیاسی، آن را بهعنوان یک آمار قطعی پذیرفت.
از «دفاع از زنان» تا بازتولید ادبیات پژاک
استفاده کژار از اصطلاحاتی مانند «دفاع ذاتی» و «سازماندهی خلق» نشان میدهد که بیانیه مذکور صرفاً یک واکنش اجتماعی به قتل یک زن نیست. این مفاهیم بخشی از ادبیات سیاسی و تشکیلاتی جریان نزدیک به پژاک محسوب میشوند و در متن کژار نیز در کنار موضوع خشونت علیه زنان قرار گرفتهاند.
پرسش اساسی این است که چرا هر بار یک حادثه اجتماعی رخ میدهد، پژاک و نهادهای وابسته به آن تلاش میکنند آن را در چارچوب روایت سیاسی خود قرار دهند؟
اگر مسئله، حمایت از زنان و مقابله با خشونت است، مسیر آن حمایت از قربانیان، آگاهیبخشی، پیگیری قضایی و تقویت نهادهای اجتماعی است؛ نه تبدیل پروندههای جنایی به تریبونی برای تبلیغ یک جریان مسلح و ایدئولوژیک.
بیتاوان: حقوق زنان نباید ابزار تبلیغات پژاک باشد
پرونده نیلوفر مجاوری پیش از هر چیز یک پرونده انسانی است و حق خانواده و افکار عمومی است که ابعاد آن روشن و عامل یا عاملان احتمالی جنایت در چارچوب قانون مورد رسیدگی قرار گیرند.
استفاده تبلیغاتی از چنین پروندههایی، نه تنها کمکی به حل معضل خشونت علیه زنان نمیکند، بلکه میتواند توجه افکار عمومی را از اصل موضوع منحرف کند.
بیتاوان بر این باور است که دفاع از حقوق زنان نباید به ابزاری برای مشروعیتبخشی به جریانهای مسلح و اهداف تشکیلاتی آنان تبدیل شود. خشونت علیه زنان یک مسئله جدی اجتماعی است و مقابله با آن نیازمند راهکارهای واقعی، مسئولانه و غیرتشکیلاتی است؛ نه بیانیههایی که در نهایت، رنج قربانی را به خوراک تبلیغاتی پژاک تبدیل میکنند.
