انجمن بی تاوان: نادیده گرفتن یک پدیده خطرناک، آن را از بین نمیبرد؛ فقط هزینههایش را به تعویق میاندازد. آنچه امروز در قبال گروهک تروریستی پژاک شاهدیم، نه یک تحلیل سیاسی پیچیده، بلکه نوعی فرار آشکار از واقعیت است. بخشی از احزاب و جریانهای سیاسی کردی و حتی گروههای چپ، بهجای مواجهه مسئولانه، راه سادهتر را انتخاب کردهاند: سکوت، انکار، و بیاعتنایی.
این سکوت، بیطرفی نیست؛ این یک موضعگیری است. موضعی که عملاً به ادامه حیات یک ساختار مسئلهساز تروریستی زیان بار کمک میکند. وقتی موجودیت یک گروه بهطور آگاهانه نادیده گرفته میشود، یعنی کسی نمیخواهد درباره عملکرد، پیامدها و هزینههای آن پاسخگو باشد. این همان نقطهای است که سیاست، جای خود را به مصلحتگرایی کور میدهد.
واقعیت این است که انکار یک جریان، آن را از صحنه حذف نمیکند؛ بلکه آن را به حاشیههای تاریکتر و غیرپاسخگوتر میراند. نتیجه چه میشود؟ گسترش بیاعتمادی، پیچیدهتر شدن بحرانها، و در نهایت، پرداخت هزینه توسط مردمی که هیچ نقشی در این بازیهای سیاسی ندارند.
اگر قرار است آیندهای متفاوت ساخته شود، نخستین گام، شجاعت در نام بردن از واقعیتهاست. نمیتوان با بستن چشمها، از مسئولیت فرار کرد. امروز زمان آن است که این سکوت شکسته شود؛ نه فردا، نه وقتی که دیگر دیر شده است.
