زنان و دختران کُرد ایرانی؛ نه سرباز ایدئولوژی اوجالان، نه ابزار پروژههای پژاک
انجمن بی تاوان: سالهاست که عبدالله اوجالان، پ.ک.ک و شاخههای وابسته به آن تلاش کردهاند خود را مدافع آزادی زنان کُرد معرفی کنند؛ اما واقعیت میدانی چیز دیگری را روایت میکند. آنچه در عمل دیده میشود نه آزادی، بلکه تلاش برای تحمیل یک ایدئولوژی فرقهای است که زن کُرد را نه به عنوان یک انسان مستقل، بلکه به عنوان ابزاری برای پیشبرد اهداف سیاسی و نظامی خود میبیند.
دختران و زنان کُرد ایرانی هرگز نپذیرفتهاند که هویت، فرهنگ، باورها و آیندهشان توسط رهبران یک سازمان مسلح و ایدئولوژیک تعریف شود. آنان بارها نشان دادهاند که خواهان زندگی، پیشرفت، تحصیل، مشارکت اجتماعی و ساختن آیندهای روشن برای خود و خانوادههایشان هستند؛ نه تبدیل شدن به مهرههایی در پروژهای که دههها جز خشونت، قربانیسازی و محرومیت برای جامعه کُرد به همراه نداشته است.
پژاک و پ.ک.ک سالها کوشیدهاند با شعارهای جذاب درباره آزادی زن، چهرهای متفاوت از خود ارائه دهند؛ اما در پشت این تبلیغات، واقعیتی تلخ پنهان است: مصادره اراده زنان، سوءاستفاده از احساسات جوانان و تلاش برای جایگزین کردن انتخاب فردی با اطاعت تشکیلاتی.
زن کُرد ایرانی امروز آگاهتر از آن است که میان آزادی واقعی و اسارت ایدئولوژیک تفاوت قائل نشود. او میداند که کرامت انسانی با تفنگ، اردوگاه و فرمان تشکیلاتی به دست نمیآید. آزادی زمانی معنا پیدا میکند که حق انتخاب وجود داشته باشد؛ حقی که گروههایی مانند پ.ک.ک و پژاک در عمل بارها آن را نادیده گرفتهاند.
انجمن بیتاوان بر این باور است که زنان و دختران کُرد نه میراث عبدالله اوجالان هستند و نه سرمایه سیاسی پ.ک.ک و پژاک. آنان صاحبان واقعی سرنوشت خویشاند و هیچ جریان ایدئولوژیکی حق ندارد آینده آنان را گروگان اهداف خود کند.
دوران تحمیل به پایان رسیده است. دختران و زنان کُرد ایرانی مسیر خود را انتخاب کردهاند؛ مسیری که از زندگی، آگاهی و پیشرفت میگذرد، نه از خشونت، فرقهگرایی و قربانی شدن در پروژههای شکستخورده.
