اعتراف به زوال و بنبست؛ وقتی تجزیهطلبان و مجاهدین خلق در مسیر «اخراج و آوارگی» همسرنوشت میشوند
بیتاوان: مصاحبه اخیر ابراهیم علیزاده، دبیر اول کومله (حزب کمونیست ایران)، در تاریخ ۱۰ آگوست ۲۰۲۶ با رادیو پیام، بار دیگر حقیقتِ انکارناپذیر گروههای شبهنظامی و فرقتگرا را آشکار ساخت. علیزاده در این گفتگو صراحتاً چراغ سبز خود را برای انتقال این گروه از خاک اقلیم کردستان عراق به «کشور ثالث» نشان داد؛ سناریویی که یادآور سرنوشت و اخراج ذلتبار گروهک تروریستی مجاهدین خلق از کمپ اشرف و لیبرتی به آلبانی است.
قیاسهای باطل برای پنهانسازی انزوا
علیزاده در پاسخ به سؤالی درباره فشارها برای خروج از اقلیم کردستان و خلع سلاح یا انتقال به کشور ثالث، با اتخاذ موضعی دفاعی تلاش کرد میان گروه خود و فرقه مجاهدین خلق تفاوت قائل شود. وی مدعی شد که کومله «در داخل کشور ریشه دارد»؛ ادعایی پوچ که سالهاست توسط تمامی گروههای ورشکسته خارجنشین تکرار میشود. واقعیت این است که تکیه بر اعتصابات یا تحرکات مدنی مردم ایران و مصادره آن به نفع یک گروه مسلح و منزوی، الگویی تکراری از همان خطدهیها و ادعاهای واهی فرقه رجوی است.
اذعان به پایانِ «پشت جبهه نظامی»
نکته کلیدی در اظهارات دبیر اول کومله، اعتراف صریح به پایان توهمِ استفاده از خاک اقلیم کردستان به عنوان پایگاه نظامی و عملیاتی علیه ایران است. وی با صراحت اعلام کرد که باید از این توهم خلاص شد که اقلیم کردستان میتواند «پشت جبهه نظامی» باشد. این اعتراف، صحه گذاشتن بر واقعیتهای سیاسی و منطقهای ناشی از توافقات امنیتی و پایان عمر بازیگری گروههای مسلح در جداره مرزی است.
سرنوشت مشترک گروههای متکی به بیگانه
تلاش برای نجات بدنه و نیروها تحت عنوان «نگرانی برای امنیت انسانهای مبارز» و پذیرش تلویحی کوچ به کشور ثالث، الگوی دقیق همان نسخی است که سالها پیش برای فرقه رجوی پیچیده شد. تجربه تاریخی نشان داده است گروههایی که ساختار تشکیلاتی خود را بر پایه وابستگی به جغرافیای همسایه، متکی بودن به قدرتهای خارجی و تقابل با امنیت مردم بنا میکنند، در نهایت نقطه پایانی جز آوارگی، انزوا در کمپهای ایزوله در کشور ثالث و زوال تدریجی نخواهند داشت.
انجمن بی تاوان همواره تأکید کرده است که ماهیت مناسبات درونی، فرقتگرایی و وابستگی ساختاری این تشکیلاتها، فارغ از شعارهای چپ یا راست، آنها را به سرنوشتی یکسان هدایت میکند: جدایی کامل از جامعه و آوارگی در کشورهای ثالث.
