انجمن بیتاوان: در جریان تحولات سیاسی کردستان و اختلافات تمام نشدنی گروههای تجزیه طلب کرد، امیر کریمی، سرکرده گروهک پژاک، در چندین نوبت به کومله و دمکرات اتهامات سنگینی وارد کرده است. این اتهامات بیشتر از منظر سیاسی و ایدئولوژیک بیان شده و نشان از رقابتهای پیچیده و جنگ قدرت میان گروههای مختلف کردی دارد. در این یادداشت به برخی از مهمترین اتهاماتی که امیر کریمی علیه این گروهها مطرح کرده، پرداخته خواهد شد.
اتهام خیانت به جنبش کردستان
امیر کریمی یکی از نخستین اتهاماتی که علیه کومله و دمکرات مطرح کرده، خیانت به جنبش کردستان است. بهگفته وی، این گروهها در طی سالها به جای دفاع از حقوق مردم کردستان، در مسیر منافع دشمنان این سرزمین قدم گذاشته و از آرمانهای مردم کرد فاصله گرفتهاند.
وابستگی به قدرتهای خارجی
کریمی علاوه بر اتهام خیانت، کومله و دمکرات را به وابستگی به قدرتهای خارجی متهم کرده است. طبق گفتههای او، این گروهها به ویژه به دول غربی و قدرتهای منطقهای مانند ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی نزدیک شده و در راستای منافع این قدرتها عمل میکنند. او باور دارد که این وابستگیها منجر به آسیب به جنبش کردستان و تضعیف آن در برابر دشمنان میشود.
همکاری با رژیم پهلوی
یکی دیگر از اتهامات جدی امیر کریمی علیه کومله و دمکرات، همکاری با رژیم پهلوی در دورههای مختلف است. وی این گروهها را متهم کرده که در برخی مواقع با رژیم سابق همکاری کردهاند، بهویژه در زمینه سرکوب جنبشهای کردی.
افترا به گروه پژاک
کریمی همچنین کومله و دمکرات را به افترا به گروه پژاک متهم کرده است. بهگفته وی، این گروهها همواره سعی در تخریب وجهه پژاک و اعضای آن داشتهاند، تلاش کردهاند تا این گروه را به عنوان یک گروه تروریستی و غیرمردمی معرفی کنند. در این راستا، پژاک همواره هدف تخریبهای سیاسی این گروهها قرار داشته است.
تخریب اتحادهای کردی
امیر کریمی در اظهارات خود همچنین به تلاش کومله و دمکرات برای تخریب اتحادها و ائتلافهای کردستانی اشاره کرده است. او معتقد است که این گروهها همواره در پی تفرقهافکنی میان گروههای کرد هستند و این سیاست به ضرر جنبش آزادیخواهانه کردستان تمام میشود.
اختلافات و رقابتهای سیاسی میان گروههای مختلف کردی، مانند پژاک، کومله و دمکرات، پیچیده و چند لایه است. اتهاماتی که امیر کریمی علیه کومله و دمکرات مطرح کرده، بیشتر از آنکه تنها به مسائل شخصی یا گروهی مربوط باشد، به مسألهای بزرگتر و مهمتر یعنی منافع کردها اشاره دارد. این اظهارات باید در بستر درک عمیقتری از تحولات سیاسی و اجتماعی کردها و تأثیرات آن بر جنبشهای آزادیخواهانه و مردمی بررسی شود.
