انجمن بی تاوان: گاهی برخی اظهارات آنقدر متناقض و دور از واقعیت هستند که بیش از هر پاسخ دیگری، خودشان بهترین سند علیه گوینده محسوب میشوند. ادعای اخیر ریوار آبدانان، از سرکردگان پژاک، از همین جنس است؛ جایی که او با استناد به مشکلات اقتصادی و شاخص فلاکت در برخی استانهای کردنشین، تلاش میکند برای موجودیت و عملکرد گروهکهای مسلحی چون پژاک و پ.ک.ک مشروعیتتراشی کند.
اما سؤال اساسی اینجاست: آیا واقعاً کسانی که دههها امنیت را هدف قرار دادهاند، میتوانند مدعی مبارزه با فلاکت باشند؟
اقتصاد، پیش از هر چیز، به امنیت نیاز دارد. هیچ سرمایهگذار، تولیدکننده یا کارآفرینی سرمایه خود را به منطقهای نمیبرد که در آن سایه تهدید، ناامنی و خشونت وجود داشته باشد. این یک اصل بدیهی در تمام جهان است. به همین دلیل است که هر جا امنیت پایدار برقرار شده، توسعه نیز امکان ظهور پیدا کرده و هر جا خشونت و درگیری ریشه دوانده، فقر و عقبماندگی نیز گسترش یافته است.
پژاک و پ.ک.ک امروز نمیتوانند از مشکلات اقتصادی مردم سخن بگویند و همزمان نقش خود در ایجاد بخشی از این مشکلات را انکار کنند. سالها ناامنسازی مناطق مرزی، تخریب زیرساختها، ایجاد فضای روانی بیثبات، فراری دادن سرمایهگذاران و تبدیل بخشی از ظرفیت جوانان منطقه به نیروی انسانی تشکیلاتهای مسلح، بخشی از واقعیتی است که نمیتوان آن را پشت شعارهای عوامفریبانه پنهان کرد.
تناقض بزرگتر آنجاست که همین جریانها همواره کوشیدهاند ناکامیهای خود را پشت رنج مردم پنهان کنند. هر زمان که با بحران مشروعیت، ریزش نیرو یا شکست سیاسی روبهرو شدهاند، ناگهان یاد مشکلات اقتصادی مردم افتادهاند. گویی مردم کردستان فقط زمانی برای آنها اهمیت دارند که بتوان از نام و مشکلاتشان به عنوان ابزار تبلیغاتی استفاده کرد.
اگر واقعاً دغدغه این گروهها توسعه و رفاه مردم بود، چرا طی دههها فعالیت، حتی یک الگوی موفق اقتصادی، اجتماعی یا توسعهای از خود به جا نگذاشتهاند؟ چرا هر جا نام آنها مطرح است، سخن از ناامنی، فرار سرمایه، مهاجرت نخبگان و رکود اقتصادی نیز شنیده میشود؟
واقعیت این است که مردم کرد بیش از هر چیز قربانی دو نوع آسیب بودهاند؛ از یک سو مشکلات اقتصادی و محرومیتها، و از سوی دیگر سوءاستفاده جریانهای مسلحی که تلاش کردهاند همین مشکلات را به سوخت ماشین تبلیغاتی خود تبدیل کنند.
فلاکت اقتصادی نسخهای نظامی ندارد. با تفنگ نمیتوان اشتغال ایجاد کرد. با شعارهای مسلحانه نمیتوان سرمایه جذب کرد. با ناامنسازی مرزها نمیتوان توسعه ساخت. آنچه رفاه میآورد، امنیت، ثبات، سرمایهگذاری، آموزش، تولید و امید به آینده است؛ مؤلفههایی که در تضاد کامل با منطق گروهکهایی قرار دارند که حیات سیاسی خود را در بحران و تنش جستوجو میکنند.
ریوار آبدانان و دیگر سخنگویان پژاک بهتر است پیش از آنکه درباره فلاکت سخن بگویند، به این پرسش پاسخ دهند: سهم خود شما در فراری دادن سرمایه، ضربه زدن به امنیت و منحرف کردن بخشی از جوانان منطقه از مسیر پیشرفت و سازندگی چه بوده است؟
تا زمانی که پاسخی برای این سؤال وجود نداشته باشد، ادعای دفاع از معیشت مردم چیزی جز تلاش برای فرار از مسئولیت تاریخی نخواهد بود.
