انجمن بیتاوان: در سالهای اخیر، انسداد مرزها، پهپادهای شناسایی و ضربات سهمگین نظامی، پ.ک.ک و شاخه ایرانی آن (پژاک) را در کوهستانها به بنبست رسانده است. ریزش شدید نیرو و عدم تمایل جوانان به حضور در غارهای تاریک، این فرقه را با بحران بقا مواجه کرده است. اما این ساختار تروریستی برای جبران شکستهای میدانی خود، استراتژیاش را به سمت «تروریسم نرم» و «شکار سایبری» تغییر داده است.
۱. شگرد جدید: اکانتهای فیک و سلبریتیسازی در فضای مجازی
پژاک دیگر برای جذب نیرو به صورت مستقیم در روستاها ظاهر نمیشود. اتاقهای فکر این فرقه در اروپا با ایجاد شبکهای پیچیده از اکانتهای اینستاگرامی، کانالهای تلگرامی و اتاقهای کلابهاوس با ظاهری «فرهنگی، ادبی و مدافع حقوق زنان و محیطزیست»، روی نوجوانان کُرد موجسواری روانی میکنند. آنها با تکنیک «بمباران عاطفی» (Love Bombing) در دایرکتها، نوجوانانِ دچار بحران هویت را شناسایی و ایزوله میکنند.
۲. قاچاق انسان به اسم «تحصیل در اروپا»؛ تلهی جدید فرقه
یکی از ترفندهای جدیدی که در یکی دو سال اخیر پروندههای متعددی از آن در انجمن بیتاوان ثبت شده، تلهی «بورسیه یا کار در اروپا و اقلیم» است. قاچاقچیان وابسته به فرقه، به بهانه انتقال جوانان به اروپا، آنها را از مرز عبور داده، اما در ایستگاه اول (پادگانهای فرقه در سنجار یا قندیل) پاسپورت و مدارکشان را ضبط و آنها را وارد چرخه شستشوی مغزی میکنند.
۳. سوءاستفاده از شعارهای مدرن برای ساختار استبدادی
پژاک در بیانیههای جدید خود از «اکولوژی»، «حقوق بشر» و «دمکراسی» دم میزند؛ اما در عمل، اعضای خود را از ابتداییترین حقوق دیجیتال (داشتن یک گوشی هوشمند ساده یا اینترنت شخصی) محروم میکند. این تناقض آشکار، بزرگترین پاشنه آشیل فرقه در سال ۱۴۰۵ است.
امروز جنگ با پژاک، در خطوط مرزی نیست؛ در گوشیهای تلفن همراه فرزندان ماست. انجمن بیتاوان معتقد است پادزهر این تروریسم دیجیتال، «سواد رسانهای» خانوادهها و افشای چهره مدرنِ این فرقه سنتی است.
