انجمن بی تاوان: گروه های تجزیه طلب کردی ضدایرانی که در اقلیم کردستان عراق مستقر هستند بلافاصله پس از آتشبس دو هفتهای و پایان موقت جنگ تحمیلی اخیر در بیانیهای مشترک تلاش کردند تا خوش خدمتی خود را به آمریکا و رژیم اسرائیل نشان دهند. تا مبادا پس از پایان این جنگ تحمیلی توسط اربابان متمول خود کنار گذاشته شوند و سایه پدرانه این رژیمها از روی سر آنها کوتاه شود.
همنواییِ گروه های مسلح و تجزیهطلب کردی با دشمنان ملت ایران سابقهای طولانی دارد.
کمک های صدام دیکتاتور معدوم عراق به گروهک موسوم به حزب دمکرات کردستان عراق در دوران عبدالرحمان قاسملو یکی از این نمونه هاست. پیش از این نیز مئیر جاودانفر استاد دانشگاه هرتزلیای اسرائیل و کارشناس امور ایران در گفتگو با خبرنگار آسوشیتد پرس حمایت اسرائیل از پژاک را تائید کرده بود.
مصطفی هجری سرکرده حزب منحله دمکرات کردستان ایران در گفتگو با روزنامه ی اورشلیم پُست ارگانِ رژیم صهیونیستی، ضمن درخواست حمایت از این رژیم گفته بود: جمهوری اسلامی ایران دشمن مشترک اسرائیل و حزب دمکرات است.
با نگاهی به گذشته گروه های مسلح و تجزیه طلب همچون: پژاک، کومله، دمکرات، جیش العدل و الاحوازی، موارد فراوانی از مزدوری این گروه ها برای کشورها، سازمان ها، و نظام سلطه را مشاهده خواهیم کرد.
پیش از این نیز مئیر جاودانفر استاد دانشگاه هرتزلیای اسرائیل و کارشناس امور ایران در گفتگو با خبرنگار آسوشیتد پرس بر حمایت اسرائیل از پژاک تاکید کرده بود.
گروه هایی همچون پژاک که موجودیت خود را مدیون نظام سلطه هستند، برای آنکه از دایره نگاه و توجه قدرتهای بزرگ، خارج نشوند حاضرند در ازای دریافت کمکهای تسلیحاتی و مالی از قدرت های منطقه و نظام سلطه به خدمت آنها در آیند.
سیمور هرش، روزنامهنگار شناخته شده آمریکایی، در مقالهای که ۲۷ نوامبر ۲۰۰۶ در روزنامه نیویورکر با عنوان «اقدام بعدی» منتشر کرد، پرده از روابط آمریکا و اسرائیل با پژاک برداشت. وی نوشت: «در شش ماه گذشته، اسرائیل و آمریکا در حمایت از یک گروه کرد به نام حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) با یکدیگر همکاری کردهاند. یک مقام مشاور که به پنتاگون نزدیک است به من گفت که این گروه «به عنوان بخشی از تلاش برای یافتن ابزارهای مختلف به منظور فشار به ایران» حملات پنهانی در داخل مرزهای این کشور انجام میدهد.»
دنیس کاسینیچ (Denis Kucinich)، نماینده کنگره آمریکا، در نامهای به جرج دبیلو بوش، رئیسجمهور سابق آمریکا، به حمایت آمریکا از پژاک اذعان کرده بود. وی در نامه خود نوشت: گزارشهایی وجود دارند مبنی بر اینکه آمریکا در حال ایجاد اپوزیسیون و حمایت از عملیاتهای نظامی در ایران است که توسط گروههای شورشی و گروههای اقلیتهای قومی که برخیشان در داخل عراق فعالیت میکنند، است. حزب زندگی آزاد در کردستان (پژاک) یکی از این گروهها است.
از سوی دیگر و همزمان با سفر سرکرده گروه پژاک به آمریکا روزنامه واشنگتنپست در ۴ آگوست ۲۰۰۷ نوشت: «رئیس بزرگترین گروه مخالف کُرد ایران خواهان دریافت حمایت سیاسی و نظامی آمریکا برای سرنگون کردن رژیم اسلامی ایران و ایجاد یک حکومت دموکراتیک و فدرال در تهران است.»
اگر بخواهیم به مصداق های متاخر و سالهای اخیر درباره ارتباطات پ.ک.ک/پژاک با کارفرمایانش آمریکا و اسرائیل اشاره کنیم باید گفت حمایت تسلیحاتی آمریکا از شاخهی سوری پ.ک.ک (PYD/YPG) تحت پوشش مبارزه با داعش، عمق این ارتباطات را آشکار ساخت؛ بهگونهای که انتقال بخشی از این تسلیحات به قندیل و در نهایت در اختیار پژاک، بارها مورد تأکید قرار گرفته است. حضور چهره های آمریکایی در کنار سران پژاک، سفرهای رسمی، و اعترافات رسانهای رهبران این گروه دربارهی استقبال از کمکهای نظامی و مالی غرب، مسئولیت مستقیم حامیان را برجسته میکند.
کنت تیمرمن، خبرنگار محافظهکار آمریکایی، بنیانگذار بنیاد موسوم به دموکراسی در ایران (FDI) است که از سال ۱۹۹۵ برای سرنگونی جمهوری اسلامی ایران فعالیت میکند. وی هیچ سمت رسمی در دولت آمریکا ندارد، اما سابقهای در کمیته روابط بینالملل مجلس (۱۹۹۳) و مشاوره در کمپین ترامپ (۲۰۱۶) دارد. تیمرمن منتقد جمهوری اسلامی ایران است، اما ارتباطش با پژاک پارادوکسی ایجاد میکند.
سازماندهی مجدد سران پژاک در پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۸ با نقشآفرینی کنت تیمرمن انجامید و بهعنوان بخشی از زنجیره طراحی پروژه تجزیه ایران ارزیابی میشود. رسمیتبخشی رسانهای به این گروه در مصاحبه زیلان وژین با بیبیسی فارسی در سال ۲۰۲۳ تکرار شد؛ جایی که او از فعالیت رسمی اعضای پژاک در اروپا و وجود دفاتر این گروه در اروپا و آمریکا پرده برداشت و بدین ترتیب پژاک نه بهعنوان یک جریان مردمی بلکه بهمثابه ابزاری عملیاتی برای قدرتهای خارجی معرفی شد.در نهایت باید گفت: گروهک های تجزیه طلب همچون: دمکرات، کومله، پژاک، پاک، خبات و …. پس از شروع آتش بس دو هفته ای در اوج یاس و نا امیدی از آینده مجهول خود، با صدور بیانیه اخیر فقط به دنبال حفظ ارتباطات خارجی خود و حمایت های پدرانه موساد و سیا می باشند، اما باید گفت این بار هم مانند قبل سرِ آنها بی کلاه می ماند، خیانت های پی در پی آمریکا به کردها برغم بکارگیری ابزاری گروه های کردی برای پیشبرد اهداف و منافع واشنگتن در منطقه گواهیست بر این مدعا.
