نقدی بر ایده نظام کانتونی پژاک و پ.ک.ک: تهدیدی برای تمامیت ارضی و ثبات منطقه
انجمن بی تاوان: ایده نظام کانتونی که توسط گروههای تروریستی پژاک و پ.ک.ک مطرح شده، در ظاهر بهعنوان تلاشی برای خودمختاری و آزادی قومی در مناطق کرد نشین ارائه میشود، اما در باطن بهطور جدی تهدیدی برای تمامیت ارضی کشورها و ثبات منطقهای است. این رویکرد، که برای ایجاد نواحی خودمختار با اقتدار و صلاحیت محدود حکومتی به نام «کانتون» در نظر گرفته شده، در حقیقت مفهومی جداییطلبانه دارد که به دنبال تضعیف بنیانهای سیاسی و جغرافیایی کشورهاست.
ابتکار عمل گروههای مسلح مانند پژاک و پ.ک.ک که بهطور مستقیم درگیر سیاستهای رادیکال و جداییطلبانه هستند، در تلاشند تا مفاهیم آزادی و حق تعیین سرنوشت را به ابزارهایی برای تجزیه کشورهای هممرز تبدیل کنند. در حالی که میتوان پذیرفت که هر گروه قومی و فرهنگی باید حقوق خود را در چارچوب سیستمهای دموکراتیک و قانونی به دست آورد، این گروهها با تسلط بر منطقهها و اتخاذ رویکردهای خشونتآمیز، نه تنها بر وحدت ملی آسیب میزنند بلکه به ایجاد بحرانهای جدید در کشورهای تحت تأثیر خود دامن میزنند.
در تحلیل این ایده، باید توجه داشت که ایده کانتونها در بسیاری از مواقع با نگاه به راهبردهای خارجی قدرتهای بزرگ، بهویژه کشورهای غربی، همراه است. آنچه که این گروهها بهعنوان حق خودمختاری و دموکراسی میبینند، در نهایت به ابزاری برای پیشبرد اهداف استعماری و نفوذ سیاسی تبدیل میشود. کشورهای حامی این گروهها ممکن است برای تحقق منافع خود از ایجاد این نوع سیستمهای جداگانه حمایت کنند، ولی در نهایت این امر به نفع مردم منطقه نخواهد بود.
علاوه بر این، باید توجه داشت که ایده کانتونیسم در مناطق مختلف جهان اغلب به بیثباتی و تشدید تنشها منجر شده است. گواهی بر این موضوع بحرانهای سیاسی و نظامی متعدد در مناطق مختلف دنیا است که تلاش برای تقسیمبندیهای قومی و خودمختاریهای محلی را دنبال کردهاند.
در نهایت، باید اذعان کرد که پیشبرد این نوع ایدهها بدون در نظر گرفتن پیآمدهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی آن، نه تنها به ضرر دولتها و ملتهای منطقه است، بلکه میتواند زمینهساز درگیریهای طولانیمدت و بیثباتی در سراسر خاورمیانه و حتی فراتر از آن باشد. این گروهها باید به این واقعیت توجه کنند که آزادی، دموکراسی و حقوق قومی تنها از طریق روشهای مسالمتآمیز، حقوقی و در قالب نهادهای قانونی و دولتی امکانپذیر است و هرگونه تلاش برای تحقق آن از طریق خشونت و تروریسم تنها به بیثباتی و آسیب بیشتر به جامعه خواهد انجامید.
به همین دلیل، ضروری است که جامعه بینالمللی و دولتهای منطقهای برای مقابله با این تهدیدات جدی، یکپارچه و قاطع عمل کنند و از تمامیت ارضی و حاکمیت ملی خود دفاع کنند.
