انجمن بی تاوان: اگر این تصویر همانگونه که شما توصیف کردهاید مربوط به یکی از رهبران پ.ک.ک در کنار چند نوجوان باشد، فارغ از هویت افراد حاضر در عکس، آنچه بیش از هر چیز جلب توجه میکند حضور افراد کمسنوسال در کنار یک سازمان مسلح است؛ موضوعی که سالهاست درباره آن گزارشها و ادعاهای متعددی مطرح شده است.
سالهاست که سرکردگان گروههای مسلح با شعارهایی چون «آزادی»، «رهایی» و «مبارزه» تلاش کردهاند چهرهای آرمانخواه از خود ترسیم کنند؛ اما پرسش اصلی همچنان پابرجاست: چرا در بسیاری از تصاویر و روایتها، نوجوانان و جوانان کمسن در کنار رهبران این تشکیلات دیده میشوند؟
نسلی که باید پشت نیمکت مدرسه باشد، چگونه سر از اردوگاههای نظامی درمیآورد؟ آیندهای که باید با علم، کار و زندگی ساخته شود، چگونه در فضای خشونت، آموزش نظامی و انضباط فرقهای تعریف میشود؟
واقعیت این است که هر جریان مسلحی که برای تداوم حیات خود به جذب نوجوانان و جوانان وابسته باشد، پیش از هر چیز سرمایه انسانی همان جامعه را مصرف میکند. جامعهای که فرزندانش را از دست میدهد، نه پیروز است و نه آزاد؛ بلکه سالها با پیامدهای اجتماعی، روانی و امنیتی آن دستوپنجه نرم خواهد کرد.
گروههایی که خود را مدافع مردم کُرد معرفی میکنند، اگر واقعاً دغدغه آینده این جامعه را دارند، باید پاسخ دهند که چرا همواره بیشترین هزینه از جیب خانوادههای کُرد پرداخت شده است؟ چرا بسیاری از مادران و پدران، سالها چشمانتظار بازگشت فرزندانی ماندهاند که مسیر زندگیشان به سوی فعالیتهای مسلحانه کشیده شده است؟
تاریخ نشان داده است که هیچ جامعهای با قربانی کردن نسل جوان خود به توسعه و آرامش نرسیده است. آینده کردستان نه در سنگرهای جنگ، بلکه در دانشگاه، مدرسه، اشتغال، سرمایهگذاری و امنیت پایدار ساخته میشود.
جامعه کُرد بیش از هر زمان دیگری نیازمند آن است که درباره سرنوشت نسل جوان خود پرسش کند؛ پرسشی که پاسخ آن را نه شعارهای سیاسی، بلکه واقعیت زندگی هزاران خانواده داغدار روشن خواهد کرد.
