بی‌تاوان: خبرگزاری‌های وابسته به گروهک تروریستی پ.ک.ک اخیراً با انتشار بیانیه‌ای مدعی شده‌اند که تمامی عناصر مسلح خود را از خاک ترکیه خارج کرده و توپ را در زمین دولت آنکارا انداخته‌اند. در این بیانیه ادعا شده که پ.ک.ک برای «پیشبرد روند صلح» و «سلب بهانه‌ها» دست به این اقدام زده است.
اما کارشناسان و ناظران مسائل منطقه و به ویژه آگاهان به ساختار فرقه‌ای پ.ک.ک، به‌خوبی می‌دانند که این بیانیه‌ها چیزی جز یک مانور رسانه‌ای و تاکتیکی فریبکارانه نیست. نگاهی دقیق به تاریخچه چهار دهه‌ای این فرقه تروریستی، نکاتی حیاتی و قابل تامل را روشن می‌سازد:
۱. کارنامه سیاه بدعهدی و فریب؛ صلح‌طلبی در کلام، خشونت در عمل
فرقه پ.ک.ک بارها در مقاطع زمانی مختلف—به‌ویژه زمانی که تحت فشارهای سنگین نظامی، لجستیکی و امنیتی قرار می‌گیرد—نقاب مظلوم‌نمایی و صلح‌طلبی به چهره می‌زند. ادعای «خروج از ترکیه» یا «توقف مبارزه مسلحانه» بارها طی دهه‌های گذشته تکرار شده، اما سرکردگان کوهستان قندیل هرگز سلاح خود را بر زمین نگذاشته و ماهیت میلیتاریستی و تروریستی خود را رها نکرده‌اند.
۲. پیامد خطرناک برای کشورهای همسایه و اقلیم کردستان
سوال اساسی که سران پ.ک.ک باید به آن پاسخ دهند این است: اگر عناصر مسلح این گروه از ترکیه خارج شده‌اند، مقصد آن‌ها کجاست؟
پاسخ کاملاً روشن است؛ تجربه نشان داده هرگاه پ‌ک‌ک از کاهش حضور در ترکیه سخن می‌گوید، عملاً پایگاه‌های خود را در مناطق صعب‌العبور شمال عراق، مناطق مرزی ایران (از طریق شاخه پوششی خود، پژاک) و شمال سوریه متمرکز و تقویت می‌کند. این اقدام نه یک گام به‌سوی صلح، بلکه تحمیل ناامنی، آوارگی و باج‌گیری بیشتر به روستاییان مظلوم کرد در اقلیم کردستان عراق و نوار مرزی غرب آسیاست.
۳. بلاتکلیفی سرنوشت فریب‌خوردگان و کودکان ربوده‌شده
در تمام این بیانیه‌های نمایشی، هیچ اشاره‌ای به آزادی هزاران نوجوان و جوانی که با فریب و ربایش وارد مقرهای پ‌ک‌ک شده‌اند نمی‌شود. خانواده‌های قربانیان ترور که سال‌هاست چشم‌انتظار بازگشت فرزندان خود هستند، با چنین بازی‌های سیاسی فریب نمی‌خورند. اگر پ.ک.ک واقعاً مدعی پایان فعالیت‌های مسلحانه است، چرا درهای اردوگاه‌های مخوف خود را نمی‌گشاید تا نوجوانان دربند به آغوش خانواده‌هایشان بازگردند؟
نتیجه‌گیری
اعلام خروج پ.ک.ک از ترکیه صرفاً یک جابه‌جایی جغرافیایی برای سازماندهی مجدد در پایگاه‌های قندیل و سنجار و با هدف چانه‌زنی‌های سیاسی برای آزادی سرکردگان این تشکیلات تروریستی است. خلع‌سلاح واقعی، انحلال رسمی ساختارهای میلیتاریستی، پاسخگویی به دادگاه‌ها بابت ریخته‌شدن خون ده‌ها هزار انسان بی‌گناه و بازگرداندن کودکان و فریب‌خوردگان به خانواده‌هایشان، تنها معیارهای پذیرش حسن‌نیت هستند؛ امری که با ساختار فرقه‌ای و ماهیت بقای پ.ک.ک در تضاد بنیادین قرار دارد.
