ژست میانجیگری بر ویرانههای ناامنی؛ تلاش پ.ک.ک برای اعمال قیمومیت بر اقلیم کردستان

مرکز بررسی و اطلاعرسانی آسیبهای ناشی از تروریسم (انجمن بیتاوان): در تازهترین نمونه از مداخلهجوییهای آشکار گروه تروریستی پ.ک.ک در امور داخلی مناطق همجوار، «مراد قریلان» فرمانده شاخه نظامی این گروه، در گفتوگو با یکی از شبکههای رسانهای وابسته به پ.ک.ک، بنبست سیاسی و تأخیر در تشکیل دولت اقلیم کردستان عراق را به بیتوجهی احزاب این منطقه به دستورات «عبدالله اوجالان» نسبت داد. قریلان در این مصاحبه با لحنی قیممآبانه مدعی شد که اگر جریانهای سیاسی اقلیم از یک سال پیش به پیامهای اوجالان عمل میکردند، امروز دچار بحران نمیشدند و در ادامه، آمادگی گروه خود را برای «میانجیگری» میان احزاب اقلیم اعلام کرد.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که کارنامه میدانی پ.ک.ک در شمال عراق و اقلیم کردستان، دقیقاً در نقطه مقابل ادعاهای صلحطلبانه و میانجیگرانه سران قندیل قرار دارد. گروهی که طی دهههای گذشته با تکیه بر ادبیات تمامیتخواهانه، هیچگونه مشروعیتی برای ساختارهای قانونی، پارلمانی و انتخابی قائل نبوده و در مناطق تحت نفوذ خود جز تکصدایی و حذف فیزیکی مخالفان کارنامهای ندارد، اکنون میکوشد با سوءاستفاده از اختلافات داخلی احزاب اقلیم، برای سرکرده محبوس خود جایگاه «رهبری فراملی» و «مرجع حل بحران» بتراشد.
تلاش برای تطهیر کارنامه تخریب و ناامنی
پیشنهاد میانجیگری از سوی فرمانده نظامی پ.ک.ک زمانی بیشتر رنگ و بوی طنز تلخ به خود میگیرد که به پیامدهای حضور مسلحانه این گروه در خاک اقلیم کردستان نگریسته شود. بر اساس گزارشهای رسمی و میدانی، حضور غیرقانونی عناصر پ.ک.ک در ارتفاعات و مناطق مرزی شمال عراق، تاکنون به تخلیه اجباری صدها روستا، نابودی مراتع و باغات کشاورزان، اخاذی تحت عنوان «مالیات» و کشاندن دامنه درگیریهای نظامی به عمق مناطق مسکونی منجر شده است.
در واقع، پ.ک.ک خود یکی از اصلیترین کانونهای بحرانساز و تهدیدکننده ثبات اقتصادی و امنیتی در اقلیم کردستان است؛ با این حال، سران این گروه با بزرگنمایی تنشهای منطقهای و کلیدواژههایی همچون «جنگ جهانی سوم»، تلاش میکنند افکار عمومی را از نقش مخرب خود منحرف کرده و مداخله در امور داخلی همسایگان را در قالب «دلسوزی ناسیونالیستی» بازتعریف کنند.
نتیجهگیری
تجربه سالهای گذشته در منطقه نشان داده است که ورود پ.ک.ک به هر معادله سیاسی یا اجتماعی، نه تنها گرهی از مشکلات مردم نگشوده، بلکه به تشدید شکافها، نظامیگری و تبدیل مناطق آرام به کانون درگیری انجامیده است.
اظهارات اخیر مراد قریلان بیش از آنکه دغدغهای برای حل مشکلات معیشتی و سیاسی شهروندان اقلیم کردستان باشد، تقلایی رسانهای برای خروج از انزوای منطقهای و تحمیل هژمونی تشکیلاتی قندیل بر جریانهای سیاسی مستقل است؛ رویکردی که هزینههای آن را پیش از همه، مردم عادی و غیرنظامیان منطقه پرداخت میکنند.



