از توهم «رهبری کُردها» تا التماس برای عفو؛ سقوط آزاد فرقه تروریستی پ‌ک‌ک پس از چهار دهه تباهی
بی‌تاوان – چهار دهه از فعالیت فرقه تروریستی پ‌ک‌ک سپری شد؛ چهل سال ماجراجویی خشونت‌بار که با ادعاهای گزاف، وعده‌های دروغین و توهم انحصاری «منجی‌گری کُردها» آغاز شد. سرکردگان این تشکیلات انحصارطلب در این چهار دهه نه تنها گوش شنوایی برای نقدهای دلسوزانه نداشتند، بلکه هرگونه صدای منتقد و تمایز فکری را با زبان سلاح و ترور پاسخ دادند. این رویکرد فرقه‌ای و خشک‌مغزانه حاصلی جز تباهی استعدادهای منطقه و پایمال کردن خون هزاران جوان کُرد در بیراهه‌ای تاریک نداشته است.
امروز کارنامه پ‌ک‌ک پیش روی جامعه قرار دارد: کشته شدن ده‌ها هزار تن از فرزندان این منطقه، ویرانی زیرساخت‌های زیستی و ریخته شدن اشک چشم مادران داغدار. با این حال، حاصل این همه قربانی‌سازی چه بوده است؟ سرکردگان فاسد فرقه در کمال وقاحت، تمام مطالبات و آرمان‌های ادعایی را به چانه‌زنی و التماس برای نجات جان خود و دریافت عفو سران مافیایی قندیل تقلیل داده‌اند. این رفتار بار دیگر ثابت کرد که اولویت نخست این جریان، نه سعادت و حقوق مردم کُرد، بلکه حفظ منافع شخصی و مصونیت شبکه تبهکاری و تروریستی حاکم بر کوهستان است.
هزاران نوجوان و فریب‌خورده‌ای که در ارتفاعات صعب‌العبور سلاح به دست گرفتند، قربانی سناریوی دروغینی شدند که پایان آن نه رهایی، بلکه سرشکستگی و عجز مطلق رهبرانشان بود. بازگشت خفت‌بار به نقطه صفر پس از ۴۰ سال ویرانگری و استیصال امروز فرماندهان، گواه روشنی بر ورشکستگی کامل ایدئولوژی مسلحی است که جز داغدار کردن خانواده‌ها و تجارت با جان جوانان، کارکرد دیگری نداشته است.
