کارخانه سفیدشویی تروریسم؛ وقتی رسانههای غربی به اتاق عملیات گروهکهای تجزیهطلب تبدیل میشوند
تروریسم وقتی «مهره غرب» باشد، دیگر تروریسم نیست!
انجمن بی تاوان: اگر قرار باشد فرهنگ لغت رسانههای غربی را بازنویسی کنیم، باید واژه «تروریست» را فقط برای دشمنان غرب نگه داریم؛ زیرا هر گروه مسلحی که در چارچوب پروژههای ژئوپلیتیکی آمریکا و برخی کشورهای اروپایی حرکت کند، ناگهان به «مبارز آزادی»، «فعال مدنی»، «نیروی محلی» یا «جنبش دموکراسیخواه» تبدیل میشود.
این همان استاندارد دوگانهای است که سالهاست افکار عمومی جهان را فریب داده است؛ استانداردی که خون قربانیان را نادیده میگیرد و قاتلان را در قاب دوربین، قربانی جلوه میدهد.
اتاق خبر یا اتاق عملیات؟
رسانههایی که خود را پرچمدار آزادی بیان معرفی میکنند، در بسیاری از پروندههای مرتبط با گروهکهای تروریستی و تجزیهطلب، عملاً به بازوی رسانهای این گروهها تبدیل شدهاند.
در گزارشهای آنان، خبری از ترور مردم عادی، اخاذی از ساکنان مناطق مرزی، حمله به نیروهای امنیتی، بهکارگیری کودکان، آدمربایی و سرکوب مخالفان داخلی نیست. در عوض، دوربینها روی چهره اعضای مسلح این گروهها زوم میشود و با موسیقی احساسی و روایتهای جهتدار، از آنان «قهرمان» ساخته میشود.
این دیگر روزنامهنگاری نیست؛ این یک عملیات سازمانیافته برای بزک کردن چهره تروریسم است.
بازی کثیف با واژهها
نخستین گام در تطهیر تروریسم، حذف حقیقت از واژههاست.
«تروریست» میشود «جنگجو».
«گروهک مسلح» میشود «نیروی دفاعی».
«تجزیهطلب» میشود «نماینده یک قوم».
«سربازگیری کودکان» میشود «پیوستن داوطلبانه جوانان».
«آدمربایی» میشود «انتقال نیرو».
رسانههای غربی به خوبی میدانند که تغییر واژهها، مقدمه تغییر ذهن مخاطب است. آنان تلاش میکنند با بازی زبانی، حافظه افکار عمومی را دستکاری کنند و جنایت را در پوشش واژههای زیبا پنهان سازند.
قربانیان واقعی؛ حذفشدگان همیشگی
در روایت رسانههای غربی، خانوادههایی که فرزندانشان قربانی ترور شدهاند، تقریباً وجود خارجی ندارند.
مادرانی که سالها چشمانتظار بازگشت فرزندان ربودهشده خود هستند، جایی در مستندهای رنگارنگ این رسانهها ندارند.
جوانانی که با فریب یا اجبار به اردوگاههای گروهکهای تروریستی کشانده شدند و هرگز بازنگشتند، از قاب دوربین حذف میشوند.
اما اگر یکی از اعضای همین گروهها کشته یا بازداشت شود، ناگهان دهها گزارش، مصاحبه و مستند درباره «رنج» او تولید میشود.
این همان وارونهنمایی حقیقت است؛ قاتل، قربانی معرفی میشود و قربانی، از روایت حذف میشود.
از پ.ک.ک و پژاک تا دیگر گروهکهای تجزیهطلب؛ پروژهای مشترک
کارنامه بسیاری از گروهکهای تجزیهطلب و تروریستی، مملو از خشونت، اخاذی، مینگذاری، حمله مسلحانه، تهدید مردم محلی و سوءاستفاده از نوجوانان است.
با این حال، رسانههای همسو با پروژههای غربی، به جای پرسش درباره این کارنامه سیاه، تلاش میکنند آنان را بازیگران مشروع سیاسی معرفی کنند.
چنین رویکردی نه از سر بیاطلاعی، بلکه بخشی از یک راهبرد رسانهای برای حفظ ابزارهای فشار علیه کشورهای مستقل منطقه است.
حقوق بشر؛ ابزاری برای فشار، نه یک اصل
غرب تا زمانی از حقوق بشر سخن میگوید که این شعار در خدمت منافعش باشد.
همان رسانهای که برای کوچکترین اتفاق در یک کشور، هفتهها برنامه ویژه تولید میکند، در برابر جنایات گروهکهای تروریستی سکوت اختیار میکند یا حتی با روایتسازی، تلاش میکند چهره آنان را تطهیر کند.
این رفتار نشان میدهد که «حقوق بشر» در قاموس سیاست غرب، بیش از آنکه یک اصل باشد، ابزاری برای اعمال فشار سیاسی است.
رسانههای مزدور روایت؛ شریک جرم تروریسم
هر رسانهای که آگاهانه جنایت را پنهان کند، قاتل را قربانی معرفی کند و صدای خانوادههای قربانیان را سانسور کند، صرفاً یک رسانه جانبدار نیست؛ بلکه شریک پروژهای است که به تداوم خشونت و تروریسم کمک میکند.
وقتی رسانهای با حذف واقعیت، برای یک گروهک تروریستی مشروعیت تولید میکند، در حقیقت بخشی از هزینه سیاسی و تبلیغاتی اقدامات آن گروه را بر عهده گرفته است.
افکار عمومی دیگر فریب نمیخورد
دوران انحصار روایت به پایان رسیده است. امروز خانوادههای قربانیان، پژوهشگران مستقل و رسانههای مسئول، بیش از گذشته اسناد و شواهد واقعی را منتشر میکنند.
هرچقدر رسانههای غربی تلاش کنند با بزک رسانهای، چهره گروهکهای تروریستی و تجزیهطلب را بازسازی کنند، حافظه ملتها پاک نخواهد شد.
تروریسم با تغییر واژهها، دموکراسی نمیشود.
تجزیهطلبی با قابهای زیبا، مطالبه مردمی نخواهد شد.
و خون قربانیان، زیر آوار تبلیغات رسانهای دفن نمیشود.
امروز، بزرگترین وظیفه رسانههای مستقل، افشای همین پروژه سازمانیافته سفیدشویی تروریسم است؛ پروژهای که اگر بیپاسخ بماند، فردا قربانیان بیشتری خواهد گرفت و امنیت ملتها را بیش از گذشته تهدید خواهد کرد.
