۱۳ آذر ۱۴۰۰

مواجهه پژاک با طوفان ایران و ترکیه

  • ۱ آذر ۱۴۰۰
  • ۶۷ بازدید
  • ۰

به گزارش انجمن بی تاوان، سال ۲۰۰۶ شاهد افزایش پیوسته درگیری بین ترکیه و گروه تروریستی (پ‌ک‌ک) بوده است. در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۷ گروهی از عناصر پ ک ک در حمله ای در جنوب شرقی ترکیه ۱۲ سرباز ترک را کشتند و هشت تن دیگر را اسیر کردند. از آن زمان، ترکیه از ایالات متحده، دولت اقلیم کردستان و دولت عراق در بغداد خواسته است تا علیه ۳۰۰۰ عضو پ ک ک مستقر در کردستان عراق اقداماتی انجام دهند. همزمان، ترکیه نیروهای نظامی خود را در مرز عراق ایجاد کرده است تا عناصر پ‌ک‌ک مستقر در آنجا را ریشه‌کن کند و کمپ‌ها و تأسیسات آموزشی مرتبط را نابود کند.

تحلیل این بن‌بست تنش‌آمیز تا حد زیادی بر چگونگی تأثیرگذاری بر روابط ایالات متحده و ترکیه و نحوه واکنش رهبران کردستان عراق به اولتیماتوم‌های فزاینده تر ترکیه متمرکز شده است. در این معادله پیچیده، نقشی که تخمین زده می شود ۱۵۰۰ عضو سازمان خواهر ایرانی پ.ک.ک، یعنی گروه تروریستی(پژاک) در هر درگیری ایفا کنند، نادیده گرفته می شود.

برای درک نگرش پژاک نسبت به کردهای عراق، ترکیه، ایران و پ.ک.ک – و همچنین واکنش احتمالی این گروه به هر گونه حرکتی علیه پ.ک.ک – لازم است که منشاء این گروه را درک کنیم. پژاک به ظاهر به عنوان یک جنبش جامعه مدنی در ایران در اواخر دهه ۱۹۹۰، تا حدی با الهام از پ.ک.ک، برای ترویج ناسیونالیسم کرد در میان اقلیت کرد حدوداً ۵ میلیونی ایران تأسیس شد. با این حال، طی چند سال، این گروه و اعمال خشونت آمیز پراکنده آن علیه مردم ایران، واکنش نیروهای نظامی را برانگیخت. این امر رهبری آن را مجبور کرد به کردستان عراق حرکت کند، جایی که این گروه شروع به همکاری نزدیک با پ‌ک‌ک کرد و خود را در اردوگاه اصلی پ‌ک‌ک در کناره‌های کوه قندیل در مرز بین عراق و ایران مستقر کرد. به دنبال این حرکت، این گروه به طور فزاینده ای ستیزه جو شد و بسیاری از فعالیت های خود را کنار گذاشت و از پ.ک.ک آموزش نظامی و کمک های لجستیکی دریافت کرد.

از سال ۲۰۰۴، پژاک از دسترسی به تخصص نظامی و سازمانی پ‌ک‌ک سود برده است. با این حال، در همان زمان، مدیریت نسبتاً جوان پژاک باعث شده است که این گروه نسبت به بی حالی، بلاتکلیفی و عدم تصمیم گیری نسبتاً مصون باشد. جنگی که گاهی اوقات گریبانگیر پ ک ک شده است. در مقایسه با پ ک ک، که در بسیاری از اوایل و اواخر دهه ۱۹۹۰ درگیر درگیری متناوب با کردهای عراق بود، روابط پژاک با کردهای عراق تنش کمتری داشته است. با این حال، در عین حال، رهبری پژاک به شدت مدیون پ‌ک‌ک است – نه تنها به این دلیل که این گروه به تجهیزات لجستیکی و تجارب جنگی پ‌ک‌ک متکی است، بلکه به این دلیل که تعداد قابل توجهی از اعضای قدیمی پژاک قبل از تشکیل پژاک در پ‌ک‌ک بودند. اواخر دهه ۱۹۹۰ با وجود این، پژاک بارها تلاش کرده است تا زمانی که با دولت‌های غربی تماس گرفته است، به امید دریافت کمک‌های نظامی یا اقتصادی برای اقدامات تروریستی علیه مردم ایران، از پ‌ک‌ک فاصله بگیرد.

آینده مبهم

تعادل ناآرام چند سال اخیر در کردستان عراق به این کشور اجازه داد تا روابط خوبی با کردهای عراق و پ‌ک‌ک داشته باشد و در عین حال به حملات خود در ایران ادامه دهد و به طور پنهان و آشکار برای حمایت غرب تلاش کند.

دلایلی وجود دارد که باور کنیم – بدون احتساب تهاجم ترکیه به عراق – پژاک به یک عامل تحریک کننده بیشتر برای نیروهای ایرانی در جنوب غربی ایران تبدیل خواهد شد. برای مثال، در سال گذشته پ‌ک‌ک استفاده گسترده از بمب‌های دست ساز را در ترکیه آغاز کرده است (تمرکز به تروریسم، ۲۶ ژوئن). هنوز هیچ مدرکی مبنی بر انتقال این فناوری به پژاک وجود ندارد.

چشم انداز

هرگونه اقدام نظامی ترکیه از نزدیک با ایران هماهنگ خواهد شد، که به طور منظم پایگاه‌های پ‌ک‌ک و پژاک در رشته کوه قندیل را از پایگاه‌های نظامی خود در چهار مایلی مرز نزدیک عراق و ایران گلوله باران می‌کند. ترکیه و ایران در حال حاضر قراردادهای دیرینه ای برای همکاری علیه تروریست ها دارند. به عنوان مثال، در اوایل ژوئیه ۲۰۰۴، رجب طیب اردوغان، نخست وزیر وقت ترکیه، از تهران بازدید کرد تا یک استراتژی مشترک علیه شبه تروریست ها ایجاد کند. در هر حمله نظامی ترکیه به کوه‌های قندیل، نیروهای ایرانی هدفشان جلوگیری از تلاش‌های پ‌ک‌ک برای فرار به کردستان ایران و شاید حتی ورود به کردستان عراق برای حمله به پایگاه‌های پژاک در سردرگمی ناشی از حمله ترکیه است.

در صورت وقوع چنین تهاجمی، خیلی بستگی به این دارد که کردهای عراق مقاومت کنند یا کنار بیایند. اگر قرار بود مقاومت کنند، اعضای پ‌ک‌ک و پژاک تقریباً به طور قطع اختلافات گذشته با رهبری کرد- عراق را نادیده می‌گیرند و به آنها می‌پیوندند. اگر کردهای عراق کنار می ایستادند، نیروهای پ.ک.ک و پژاک باید بین آخرین موضع گیری یا تلاش برای ادغام با جمعیت محلی و فرار یکی را انتخاب کنند. تروریست ها به دنبال جمع آوری مردم محلی به سمت خود هستند و هر کسی که همکاری نمی کند از زور استفاده می کنند.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *