انجمن بی تاوان: سالهاست که پ.ک.ک، پژاک و شاخههای وابسته به آن تلاش میکنند مجموعهای از مفاهیم ایدئولوژیک را با نامهایی چون «آپوئیسم»، «کنفدرالیسم دموکراتیک»، «ملت دموکراتیک» و «زن، زندگی، آزادی» به سبک اوجالان، به عنوان نسخهای جهانشمول برای همه جوامع منطقه عرضه کنند. این مفاهیم در ادبیات سیاسی این جریان ریشه در اندیشههای عبدالله اوجالان و تحولات فکری پ.ک.ک دارند.
اما یک واقعیت را باید با صدای بلند به پ.ک.ک و پژاک یادآوری کرد: جامعه کُرد ایران آزمایشگاه ایدئولوژیهای وارداتی نیست.
کردهای ایران تاریخ، هویت، تجربه سیاسی و مطالبات خاص خود را دارند. آنان نه منتظر نسخهپیچی از قندیل هستند و نه سرنوشت خود را به ایدئولوژیهایی گره میزنند که در خارج از مرزهای ایران تولید شدهاند. این تصور که میتوان با تکرار چند شعار ایدئولوژیک، جامعهای چندمیلیونی را زیر پرچم یک فرقه سیاسی بسیج کرد، بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، نشانه فاصله گرفتن از واقعیتهای اجتماعی است.
مشکل اصلی پ.ک.ک و پژاک این است که هنوز نمیخواهند بپذیرند مشروعیت سیاسی را نمیتوان با تبلیغات، اسطورهسازی و تقدیس رهبران به دست آورد. مشروعیت از دل پذیرش عمومی بیرون میآید؛ از دل اعتماد مردم. اگر یک ایدئولوژی واقعاً ریشه اجتماعی داشته باشد، نیازی به این همه تکرار، تبلیغ و بازتولید رسانهای ندارد.
واقعیت این است که بخش بزرگی از مردم کردستان ایران دغدغههایی بسیار ملموستر از مباحث انتزاعی آپوئیستی دارند؛ توسعه، اشتغال، آموزش، رفاه، امنیت، حفظ فرهنگ بومی و مشارکت در آینده ایران. آنان بیش از هر چیز به دنبال زندگی بهتر هستند، نه غرق شدن در منازعات ایدئولوژیکی که دهههاست در منطقه آزموده شده و نتایج آن محل بحث و مناقشه است.
پژاک باید این حقیقت را درک کند که تکرار نام اوجالان، بازنشر ادبیات آپوئیستی و مصادره شعارهای اجتماعی به نام یک جریان خاص، لزوماً به معنای پذیرش آن از سوی مردم نیست. فاصله میان اتاقهای تبلیغاتی و افکار عمومی بسیار بیشتر از آن چیزی است که رهبران این جریان تصور میکنند.
پیام روشن است:
کردهای ایران صاحب اراده و تشخیص خود هستند. آنان نه پیادهنظام پروژههای فرامرزیاند و نه مخاطب منفعل ایدئولوژیهایی که از بیرون برایشان طراحی میشود. هر جریان سیاسی که بخواهد برای مردم تصمیم بگیرد، بدون آنکه مردم او را برگزیده باشند، دیر یا زود با دیوار واقعیت برخورد خواهد کرد.
زمان آن رسیده است که پ.ک.ک و پژاک این واقعیت را بپذیرند: ایران، قندیل نیست؛ و جامعه کُرد ایران نیز نسخه کپی هیچ پروژه ایدئولوژیک وارداتی نخواهد شد.
