ابعاد پنهان یک پروژه ۵۰ ساله؛ آیا پ.ک.ک و شاخههای اقماری آن واقعاً نماینده مطالبات کردها هستند؟

بررسی اسناد تاریخی، روابط پشت پرده و اظهارات صریح نظریهپردازان جریانهای چپ-ملیگرا در ترکیه، ابعاد تازهای از چرایی شکلگیری گروهک پ.ک.ک و شاخههای اقماری آن (همچون پژاک) را آشکار میکند. برخلاف تبلیغات رسانهای این جریان که خود را مدافع حقوق مردم کرد معرفی میکند، شواهد نشان میدهد که هسته اولیه این تشکیلات بر پایه یک محاسبه دقیق امنیتی-سیاسی شکل گرفته است: «پیش از آنکه جریانهای مستقل شکل بگیرند، تشکیلاتی ایجاد شود که جوانان کرد را جذب، کنترل و در مسیر منافع طراحان اصلی هدایت کند».
نگاهی به حلقههای فکری و ارتباطات نزدیک عبدالله اوجالان در سالهای پیش از تأسیس پ.ک.ک، نامهایی همچون «یالچین کوچوک»، «مهری بلی»، «دوغو پرینچک» و «ارطغرل کورکچو» را برجسته میکند؛ چهرههایی که همگی در طیف چپ-کمالیست و ملیگرای ترکیه تعریف میشوند. طرح این محفل فکری، مهار مطالبات از طریق ایجاد یک ساختار شبهنظامی و ایدئولوژیک بود تا با وعدههای پرطمطراق و شعارهای فریبنده، انرژی و ظرفیت نسل جوان مناطق کردنشین در چارچوب یک پروژه کنترلشده مستهلک شود.
طی نزدیک به پنج دهه گذشته، این پروژه جز ویرانی، آوارگی، ناامنی در مناطق مرزی و قربانی کردن هزاران جوان فریبخورده دستاوردی برای مردم منطقه نداشته است. شاخههای اقماری این جریان از جمله گروهک تروریستی پژاک نیز با کپیبرداری از همین مدل، سالهاست با باجگیری، ایجاد ناامنی و سربازگیری اجباری، زندگی عادی و توسعه اقتصادی شهرهای مرزی کردستان ایران را هدف قرار دادهاند.
امروز، با گذشت نیم قرن از آغاز این مهندسی سیاسی، بیش از هر زمان دیگری آشکار شده است که مردم مناطق کردنشین، قربانیان اصلی «بازی بزرگ» طراحان این تشکیلات بودهاند. شناخت ریشههای واقعی این جریانها و عبور از شعارهای فریبنده آنها، نخستین گام برای صیانت از امنیت، آرامش و آینده نسل جوان در مناطق مرزی است.



