بهرهبرداری ابزاری جریانهای تروریستی از آسیبهای اجتماعی برای تطهیر کارنامه سیاه خود

گروهک تروریستی پژاک در تازهترین بیانیه خود به بهانه افزایش موارد خشونت علیه زنان و قتلهای ناموسی در کشور، با اتخاذ ژستی حقوقبشری و انساندوستانه، خواستار «صیانت از زندگی، آزادی و انسانیت» شده است. انتشار این دست مواضع از سوی جریانی که حیات و بقای آن بر خشونت مسلحانه، ترور و سلب امنیت شهروندان بنا شده، بیش از هر چیز یادآور راهبرد همیشگی گروههای تروریستی در «مصادره به مطلوب» مطالبات مدنی و آسیبهای اجتماعی است.
پدیدهی شوم خشونت خانگی و قتلهای ناموسی، یک زخم عمیق اجتماعی و فرهنگی است که وجدان عمومی جامعه را جریحهدار کرده و نیازمند اصلاحات ساختاری، قانونی و آگاهیبخشی مدنی است؛ اما ورود یک جریان مسلح و تروریستی به این عرصه، نه از سر دلسوزی برای زنان ایرانی، بلکه تلاشی آشکار برای موجسواری سیاسی و شستوشوی کارنامهای است که خود مملو از نقض فاحش حقوق زنان و کودکان است.
نگاهی به سوابق میدانی و سازمانی پژاک و شاخه مادر آن (پکک) نشان میدهد که زنان در این تشکیلات نه بهعنوان انسانهایی آزاد و صاحباختیار، بلکه بهعنوان «ابزار جنگی» و «سپربلای ایدئولوژیک» به کار گرفته میشوند. ربایش دختران کمسنوسال از مناطق کردنشین، شستوشوی مغزی آنها در اردوگاههای نظامی، محرومسازی سیستماتیک آنان از حق تحصیل، تشکیل خانواده و زندگی عادی، و اعزام این دختران به میدانهای درگیری مسلحانه، واقعیتهایی انکارناپذیر از رویکرد این گروهک به «زن» و «زندگی» است.
علاوه بر این، اقدامات تروریستی این گروهک در مناطق مرزی غرب کشور طی سالهای گذشته، مستقیماً امنیت، معیشت و آرامش روانی زنان و خانوادههای مرزنشین را هدف قرار داده است. تلههای انفجاری، مینگذاریها و درگیریهای مسلحانه ایجادشده توسط عناصر پژاک، بارها به قیمت جان و سلامت شهروندان عادی تمام شده و زنان بسیاری را داغدار یا دچار آسیبهای جسمی و روانی جبرانناپذیر کرده است.
تلاش پژاک برای گرهزدن آسیبهای اجتماعی به پروژههای براندازانه و امنیتیسازی مطالبات زنان، در نهایت به ضرر جنبشهای مدنی و حقوق بشری تمام میشود؛ چرا که بهانههای امنیتی را تقویت کرده و مسیر مطالبهگری سالم و مدنی برای حفظ جان و کرامت زنان را به بیراهه میکشاند. صیانت واقعی از جان و کرامت زنان، نه از مسیر خشونتطلبی و بیانیههای پرطمطراق گروههای تروریستی، بلکه از طریق تقویت نهادهای مدنی، اصلاح قوانین بازدارنده و فرهنگسازی اصیل میگذرد؛ مسیری که هیچ نسبتی با تفنگ و ترور ندارد.



