✍بروسکه
گروهک های تجزیه طلب ساکن اقلیم کردستان بدلیل سالها کمپ نشینی در شرایط عادی فاقد توان رزمی و ناتوان از ایجاد تهدید جدی برای امنیت ایران هستند. اما در سالهای اخیر در چند بحران از جمله مرگ مهسا امینی و حوادث دی ماه و دو جنگ تحمیلی ورود این جریانات به سرتیتر اخبار رسانه ها تبدیل شده است. در ایام جنگ رمضان بمباران مقرهای نظامی سپاه و انتظامی واقع در مناطق کردنشین به امید ورد این جریانات سبب مشکلاتی برای کردها شد که تبعات آن تا چند سال ادامه خواهد داشت. خانه و اموال کردها بویژه در اطراف اماکن نظامی آسیب دید و سخنان ترامپ مبنی بر ورود گروهک ها این مشکلات را دو چندان کرد. مردم شهرها را ترک و راهی روستاها و مناطق دورافتاده شدند.
پرسش اینست چرا برای چهارمین بار پروژه نفوذ گروهک ها به مناطق کردنشین شکست خورد؟ نخواستند یا نتوانستند؟ مدارک غیر قابل انکاری وجود دارد که نشان میدهد این گروهک ها برای ورود کاملا آماده و تسلیح شده بودند. سیلی از تجهیزات نظامی از کردستان سوریه برای این جریانات ارسال شده بود و مناطق کردنشین در یک قدمی جنگی ویرانگر بودند.
دو تجربه پیشین تسخیر کردستان توسط این گروهک ها در جریان جمهوری مهاباد و ابتدای انقلاب اسلامی نشان میدهد
این جریانات همواره فاقد توان کافی و پایگاه مردمی لازم برای ایجاد تغییرات بزرگ هستند. در واقع آنها همیشه منتظر هستند تا توسط ارتش های بیگانه یا اتفاقات داخلی شرایط مهیا شود و بر سر سفره حاضر بنشینند. در جریان حوادث سالهای اخیر نه تنها فروپاشی نظامی ایران اتفاق نیفتاد بلکه یک سرباز هم از پادگانی فرار نکرد. در حالیکه گروهک ها منتظر بودند ارتش بیگانه دو دستی کردستان را تقدیم آنها کند طرف مقابل هم انتظار داشت این جریانات کردستان را تسخیر کنند تا ارتش آمریکا در آنجا مستقرشود. روندی که در کردستان عراق و سوریه اتفاق افتاده بود. یک متغیبر مهم دیگر که نباید نادیده گرفته شود حضور پررنگ پیشمرگان مسلمان و داوطلبین بومی در مناطق مرزی و کوهستانی بود. سازمان پیشمرگان مسلمان اگر چه بعد از جنگ هشت ساله به فراموشی سپرده شدند اما در حوادث اخیر نقش پررنگی در دفاع از مرزها داشتند.
در پایان باید از مسئولان جمهوری اسلامی پرسید تاچه زمانی قرار است دشمنان کشورمان این جریانات را همچون پتک بالای سر مردم نگه دارند و هربار کردها را جدایی طلب جا زده و شهروندان را آواره کنند؟ یک غده سرطانی چند بار باید خون ریزی کند تا بفکر درمان بیفتید؟ هنگامی که در جریان حوادث مهسا و دی ماه خودشان اعتراف کردند که وارد کردستان شدند و آشوبگران را مسلح کردند خود را به ندیدن زدید تا به امروز برسیم. ویرانی های مناطق کردنشین به نسبت دیگر مناطق گسترده تر است. هیچکس خسارتی دریافت نکرده است. پنجره خانه ها و ماشین ها با تلق پوشیده شده است. از آنجایی که این خسارات به امید ورود گروهک ها ایجاد شده آیا حاکمیت اقلیم بعنوان میزبان این جریانات حاضر به جبران این خسران بزرگ میشود؟
