اظهارات اخیر مراد قرهییلان، از سرکردگان ارشد پ.ک.ک، درباره حمایت از فعالیتهای این گروه در مناطق کردنشین ایران، بار دیگر نگرانیها درباره تکرار سناریویی را افزایش داده است که مردم کرد در کشورهای مختلف طی سالهای گذشته هزینههای سنگینی بابت آن پرداختهاند.
بررسی عملکرد چند دهه اخیر پ.ک.ک نشان میدهد که حضور این گروه در هر منطقه، به جای ایجاد امنیت و توسعه، زمینهساز افزایش تنشهای نظامی، گسترش بیثباتی و فراهم شدن بستر مداخلات خارجی بوده است. تجربه جنوب شرق ترکیه، شمال سوریه و اقلیم کردستان عراق گواه آن است که فعالیتهای این گروه، بیش از هر چیز، زندگی مردم عادی را تحت تأثیر قرار داده است.
پژاک؛ ساختاری وابسته به پ.ک.ک
یکی از واقعیتهای انکارناپذیر، وابستگی تشکیلاتی و ایدئولوژیک پژاک به پ.ک.ک است. این گروه از زمان شکلگیری تاکنون، در حوزه تصمیمگیری، آموزش، سازماندهی و فرماندهی، مستقل عمل نکرده و همواره بخشی از ساختار پ.ک.ک بوده است. از همین رو، هرگونه تلاش برای معرفی پژاک به عنوان جریانی مستقل، با واقعیات میدانی و سوابق این تشکیلات همخوانی ندارد.
تجربهای که نباید تکرار شود
نگاهی به کارنامه پ.ک.ک نشان میدهد که حضور این گروه در مناطق مختلف، بارها بهانه لازم را برای عملیات نظامی ارتش ترکیه فراهم کرده است. توسعه دامنه درگیریها در شمال عراق و شمال سوریه و خسارتهای انسانی و اقتصادی ناشی از آن، نمونههایی از پیامدهای این روند است.
اکنون نیز طرح موضوع حمایت از فعالیتهای پ.ک.ک در مناطق کردنشین ایران، این نگرانی را ایجاد کرده است که این گروه در پی انتقال همان الگوی پرهزینه به داخل مرزهای ایران باشد؛ الگویی که نتیجه آن، افزایش ناامنی، آسیب به مردم بومی و فراهم شدن زمینه برای تشدید تنشهای منطقهای خواهد بود.
مردم کردستان، قربانی پروژههای مسلحانه
تجربه نشان داده است که گروههای مسلح، همواره ادعای دفاع از حقوق مردم کرد را مطرح کردهاند، اما در عمل، نخستین قربانی اقدامات آنان، خود مردم مناطق کردنشین بودهاند. ناامنی، کاهش سرمایهگذاری، آسیب به اقتصاد محلی، مهاجرت اجباری و محدود شدن فرصتهای توسعه، بخشی از پیامدهای استمرار فعالیتهای مسلحانه در این مناطق است.
از این رو، هرگونه تلاش برای انتقال نیروهای وابسته به پ.ک.ک به مناطق کردنشین ایران یا گسترش فعالیتهای پژاک، نه تنها کمکی به مطالبات مردم نمیکند، بلکه میتواند امنیت و آرامش این مناطق را با مخاطرات جدی مواجه سازد.
اولویت، امنیت و توسعه مناطق کردنشین ایران
مردم مناطق کردنشین ایران بیش از هر چیز به امنیت پایدار، توسعه اقتصادی، اشتغال و ارتقای کیفیت زندگی نیاز دارند؛ نه آنکه سرزمینشان به عرصه رقابت گروههای مسلح و بازیگران منطقهای تبدیل شود.
اظهارات اخیر فرماندهان پ.ک.ک را باید در همین چارچوب ارزیابی کرد؛ مواضعی که با توجه به سابقه این گروه، بیش از آنکه نویدبخش حمایت از مردم باشد، میتواند زمینهساز افزایش تنش و تکرار تجربههای تلخ گذشته شود.
حفظ امنیت مناطق مرزی، جلوگیری از گسترش فعالیت گروههای مسلح و صیانت از جان و معیشت مردم کرد، ضرورتی است که نباید تحت تأثیر شعارهای سیاسی و پروژههای فرامرزی قرار گیرد.
