اعترافات معنادار رهبر پژاک؛ از استقبال از براندازی ایران تا تأیید دوباره پیوند با پکک
گفتوگوی المانیتور، پرده از راهبرد واقعی پژاک برداشت
در حالی که سرکردگان پژاک طی سالهای گذشته همواره تلاش کردهاند این گروه را سازمانی مستقل، صرفاً مدافع حقوق کُردها و بیارتباط با پروژههای خارجی معرفی کنند، تازهترین اظهارات «سیامند معینی» عضو شورای اجرایی این گروه تروریستی، روایت دیگری را آشکار میکند؛ روایتی که از استقبال آشکار از هرگونه فشار خارجی علیه ایران، تداوم وابستگی راهبردی به پکک و تلاش برای بازتعریف نقش پژاک در معادلات آینده منطقه حکایت دارد.
مصاحبه معینی با رسانه آمریکایی المانیتور را میتوان یکی از صریحترین مواضع رسمی پژاک در سالهای اخیر دانست؛ مواضعی که بیش از آنکه به رفع ابهامات گذشته کمک کند، تناقضهای دیرینه این گروه را برجستهتر میسازد.
«ارتباط نداریم» اما از هر اقدام علیه ایران استقبال میکنیم!
مهمترین بخش این گفتوگو جایی است که معینی ضمن رد اطلاع از هرگونه ارتباط مستقیم با آمریکا، اسرائیل یا سایر بازیگران خارجی، تأکید میکند که پژاک از حمایت هر دولت یا قدرتی که بتواند زمینه تغییر نظام سیاسی ایران را فراهم کند، استقبال خواهد کرد.
این موضع، در واقع تفاوت چندانی با اعلام آمادگی برای همراهی با پروژههای براندازانه ندارد. اگرچه رهبر پژاک تلاش میکند از پذیرش ارتباط مستقیم با این بازیگران فاصله بگیرد، اما نتیجه عملی سخنان او چیزی جز مشروعیتبخشی به فشارهای خارجی علیه ایران نیست. این همان تناقضی است که سالها منتقدان پژاک نسبت به آن هشدار دادهاند؛ انکار همکاری در لفظ و استقبال از نتایج آن در عمل.
اعترافی که دیگر قابل انکار نیست؛ پژاک همچنان زیر چتر KCK
شاید مهمترین بخش این مصاحبه، اعتراف دوباره رهبر پژاک به جایگاه این گروه در ساختار «منظومه جوامع کردستان» (KCK) باشد.
معینی میگوید بسیاری میان پکک و پژاک تفاوتی قائل نیستند، اما در ادامه خود تأکید میکند که هر دو سازمان تحت چارچوب KCK فعالیت میکنند و در موضوعات مشترک با یکدیگر همکاری دارند.
این اظهارات، عملاً بار دیگر ادعای استقلال راهبردی پژاک را زیر سؤال میبرد. هرچند رهبران این گروه تلاش دارند استقلال سازمانی را برجسته کنند، اما وابستگی ایدئولوژیک، فرماندهی کلان و هماهنگی سیاسی با شبکه پکک همچنان واقعیتی انکارناپذیر است.
«ابهام استراتژیک»؛ سیاستی برای بازی با همه طرفها
گزارش المانیتور نیز به نکتهای قابل تأمل اشاره میکند؛ اینکه بسیاری از تحلیلگران، راهبرد اصلی پژاک را «ابهام استراتژیک» میدانند.
این راهبرد به معنای آن است که گروه، بدون ورود به تعهدات شفاف، تلاش میکند همزمان مسیر ارتباط با همه بازیگران را باز نگه دارد؛ نه همکاری را بهطور کامل میپذیرد و نه آن را بهصورت قطعی رد میکند. نتیجه چنین سیاستی، ایجاد فضای مانور برای بهرهبرداری از هر تحول منطقهای به سود اهداف تشکیلاتی است.
تلاش برای تطهیر چهره پژاک
در بخش دیگری از گفتوگو، معینی میکوشد با تأکید بر حقوق زنان، حقوق اقوام و مبارزه با اقتدارگرایی، تصویری متفاوت از پژاک ارائه دهد؛ تصویری که این گروه را یک جنبش سیاسی و اجتماعی معرفی میکند.
اما این روایت در حالی مطرح میشود که کارنامه پژاک و وابستگی آشکار آن به ساختار پکک، همچنان مهمترین مانع پذیرش چنین تصویری است. از سوی دیگر، استقبال از فشارهای خارجی علیه ایران نیز این پرسش را مطرح میکند که آیا چنین گروهی بیش از آنکه نماینده مطالبات اجتماعی باشد، در پی بهرهبرداری از تحولات ژئوپلیتیکی منطقه نیست؟
جمعبندی
مصاحبه اخیر رهبر پژاک را میتوان فراتر از یک گفتوگوی رسانهای دانست؛ این گفتوگو در واقع اعترافی آشکار به سه واقعیت مهم است:
نخست، استقبال از هرگونه اقدام خارجی که به تضعیف جمهوری اسلامی منجر شود؛ دوم، تأیید تداوم پیوند تشکیلاتی و راهبردی با ساختار پکک در قالب KCK؛ و سوم، ادامه سیاست «ابهام استراتژیک» برای حفظ امکان تعامل با همه بازیگران منطقهای و فرامنطقهای.
این مجموعه مواضع نشان میدهد که برخلاف تلاشهای تبلیغاتی سالهای اخیر، راهبرد اصلی پژاک تغییر نکرده است؛ راهبردی که همچنان بر بهرهگیری از فشارهای خارجی، حفظ پیوند با شبکه پکک و استفاده از هر فرصت سیاسی برای پیشبرد اهداف سازمانی استوار است.
