انجمن بی تاوان: تحولات اخیر سوریه و روند ادغام نیروهای موسوم به «نیروهای دموکراتیک سوریه» (SDF) در ساختار رسمی دولت دمشق، بار دیگر پرسشهای جدی درباره ادعاهای سالهای گذشته جریانهای وابسته به پکک را مطرح کرده است.
این جریانها طی سالهای گذشته همواره از وجود یک «ارتش ۱۰۰ هزار نفری» سخن میگفتند و تلاش داشتند با بزرگنمایی توان نظامی خود، جایگاه سیاسی و امنیتیشان را نزد بازیگران منطقهای و بینالمللی تقویت کنند. اما اکنون و همزمان با آغاز روند ادغام در ساختار ارتش سوریه، آمارهای منتشرشده نشان میدهد که تعداد نیروهای سازمانیافته و قابل شناسایی فاصله قابل توجهی با ادعاهای مطرحشده دارد.
این اختلاف آشکار، بار دیگر نشان میدهد که بخش مهمی از ارقام اعلامی در سالهای گذشته بیش از آنکه بیانگر یک واقعیت نظامی باشد، بخشی از یک پروژه تبلیغاتی برای نمایش قدرت و کسب مشروعیت سیاسی بوده است. در این میان، بسیاری از نیروهای محلی، عشایری و غیرسازمانی نیز در آمارهای اعلامی گنجانده شده بودند؛ افرادی که نه وابستگی ایدئولوژیک به پکک داشتند و نه در ساختار فرماندهی آن قرار میگرفتند.
از سوی دیگر، تحولات میدانی در مناطق مختلف سوریه نیز تصویری متفاوت از روایتهای تبلیغاتی سالهای گذشته ارائه داد. عقبنشینی سریع نیروها در برخی مناطق و فروپاشی خطوط دفاعی، نشان داد که انسجام و توان رزمی این مجموعه بسیار کمتر از آن چیزی بوده که رسانههای وابسته به آن تبلیغ میکردند.
آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، هزینهای است که مردم کرد و سایر ساکنان شمال سوریه در نتیجه این سیاستهای تبلیغاتی و نظامی پرداخت کردهاند. سالها بزرگنمایی توان نظامی، وعدههای غیرواقعی و ایجاد انتظارات سیاسی، در نهایت نتوانست امنیت پایدار، توسعه اقتصادی یا ثبات اجتماعی را برای مردم منطقه به ارمغان آورد.
امروز بیش از هر زمان دیگری روشن شده است که سرنوشت مردم کرد نباید به پروژههای ایدئولوژیک و نظامی گره بخورد. تجربه سوریه نشان میدهد که تبلیغات سیاسی و آمارسازی نمیتواند جایگزین واقعیتهای میدانی شود و هیچ جریانی نمیتواند با بزرگنمایی قدرت خود، برای همیشه افکار عمومی را از حقیقت دور نگه دارد.
تحولات جاری را میتوان پایان یکی از بزرگترین روایتسازیهای سیاسی ـ نظامی سالهای اخیر دانست؛ روایتی که بیش از آنکه در خدمت مردم منطقه باشد، در خدمت تثبیت جایگاه جریانهای وابسته به پکک قرار داشت.
