انجمن بیتاوان: پژاک سالهاست خود را پشت نقاب «آزادیخواهی» پنهان کرده، اما این نقاب آنقدر فرسوده شده که دیگر چیزی را پنهان نمیکند. واقعیت ساده است: هیچ جریانِ مدعی آزادی، با کارنامهای آغشته به خشونت، اجبار و فریب، نمیتواند حتی ادعای اخلاقی داشته باشد—چه برسد به نمایندگی یک ملت.
آزادی با اسلحهای که به سمت مردم نشانه رفته به دست نمیآید. آزادی از دل آگاهی، انتخاب و مسئولیتپذیری میجوشد، نه از ساختارهای بستهای که در آن چند نفر در رأس، برای همه تصمیم میگیرند و پاسخگوی هیچکس هم نیستند. وقتی صدای منتقد درون یک گروه خاموش میشود و خروج از آن هزینهدار است، دیگر با «جنبش» طرف نیستیم، بلکه با یک سازوکار بسته و اقتدارگرا روبهرو هستیم.
پژاک سالهاست با بازی با احساسات جوانان، رویای عدالت و هویت را به کالایی تبلیغاتی تبدیل کرده است. وعدههای پرزرقوبرق، اما واقعیتی تلخ در پشت صحنه: سوءاستفاده از نیروها، نادیدهگرفتن حق انتخاب، و تبدیل انسانها به ابزار. این نه مبارزه است و نه آرمانگرایی؛ این بهرهکشی در پوشش شعار است.
تناقضها فریاد میزنند: از یک سو ادعای دفاع از حقوق انسان، از سوی دیگر توسل به خشونت و روشهای قهری. از یک سو شعار آزادی، از سوی دیگر عدم تحمل کوچکترین مخالفت. چنین جریانی پیش از آنکه مدعی آزادی برای دیگران باشد، باید پاسخگوی رفتار خود با نزدیکترین افرادش باشد.
حقیقت این است که «آزادیخواهی» یک برچسب نیست که هر گروهی بتواند بر خود بچسباند. آزادیخواهی معیار دارد: احترام به جان انسان، شفافیت، پاسخگویی و پذیرش نقد. جریانی که این اصول را زیر پا میگذارد، هر نامی هم که بر خود بگذارد، در نهایت از حقیقت خود فرار نمیکند.
پردهها کنار رفتهاند. دیگر زمان آن گذشته که بتوان با شعارهای فریبنده، واقعیت را پنهان کرد. جنایتکاران آزادیخواه نمیشوند—حتی اگر هزار بار این واژه را تکرار کنند.
