ویترین دموکراسی برای پوشاندن ساختار فرقهای؛ واکاوی شماره جدید ارگان رسمی گروهک تروریستی پژاک

شماره بیستودوم نشریه «آلترناتیو» (آبان ۱۴۰۵)، ارگان رسمی گروهک تروریستی «حزب حیات آزاد کوردستان» (پژاک) — شاخه ایرانی پ.ک.ک — با محوریت گفتوگو با «گلاویژ اورین»، سخنگوی رسانهای این تشکیلات منتشر شده است. در این شماره، تلاش شده است با بهرهگیری از کلیدواژههای فریبندهای چون «دموکراسی»، «آزادی زنان» و «حق تعیین سرنوشت»، چهرهای مدنی و دموکراتیک از یک جریان مسلح، تروریستی و تجزیهطلب ترسیم شود. اما واکاوی دقیق سطر به سطر این نشریه، تناقضهای عمیق و ماهیت تمامیتخواه و فرقهای این تشکیلات را بیش از پیش عیان میسازد.
تکصدایی اوجالانیسم در لباس نقد مرکزگرایی
سخنگوی پژاک در بخشهای ابتدایی این مصاحبه، استبداد را ناشی از «تلاش برای یکسانسازی جامعه بر اساس ایدئولوژی مسلط» میداند و ادعا میکند که هر پروژه سیاسی بدون مشارکت واقعی مردم، تنها چهره استبداد را تغییر میدهد. با این حال، در ادامه همین متن، نسخه انحصاری و غیرقابل نقد ارائهشده برای آینده، اندیشههای «عبدالله اوجالان» (سرکرده زندانی پ.ک.ک) و مدل موسوم به «کنفدرالیسم دموکراتیک» و «ملت دموکراتیک» معرفی میشود. این تناقض آشکار نشان میدهد که گروهک تروریستی پژاک، نه تنها مخالف یکسانسازی فکری نیست، بلکه در پی حذف تمامی دیدگاهها و تحمیل ایدئولوژی بسته و فرقهای «اوجالانیسم» به عنوان تنها معیار مشروعیت است.
کمونهای تشکیلاتی؛ ابزار کنترل پلیسی و نفی فردیت
در فرازی از این گفتوگو، اورین با زیر سؤال بردن دموکراسی نمایندگی، الگوی «کمونها» را به عنوان هسته اصلی مدیریت جامعه معرفی کرده و با صراحتی کمسابقه مینویسد: «هیچ فردی نباید بدون کمون در عرصههای مختلف مشارکتی فردی و مجرد از شهر و یا محله خود داشته باشد».
این گزاره، سند روشنی از ماهیت ضدآزادی و کنترلگر تشکیلات پ.ک.ک و پژاک است. الزام شهروندان به تعریف هویت و مشارکت اجتماعی خود صرفاً در قالب هستههای تشکیلاتیِ تحت نظارت فرقه (کمونها)، به معنای نفی کامل آزادی فردی، از بین بردن حریم خصوصی و ایجاد یک سیستم کنترل امنیتی و فرقهای بر تکتک افراد جامعه است؛ مدلی که پیشتر در مناطق تحت اشغال پ.ک.ک با اجبار، ارعاب و سرکوب مخالفان به اجرا درآمده است.
ادعای مضحک ضدیت با انحصارطلبی
سخنگوی این گروهک مسلح در صفحه ۱۸ نشریه مدعی میشود که «حزب دموکراتیک نباید خود را مالک اراده مردم بداند و احزاب باید از رقابتهای انحصارطلبانه و تلاش برای حذف یکدیگر فاصله بگیرند». طرح چنین ادعایی از سوی بازوی رسانهای تشکیلاتی که بقای خود را بر ترور، حذف فیزیکی منتقدان، باجگیری از شهروندان و سرکوب خونین سایر جریانهای سیاسی در مناطق کوردنشین بنا نهاده است، چیزی جز فریب افکار عمومی نیست.
پروژه تجزیهطلبی در پوشش «فدرالیسم دموکراتیک»
در بخشهای مختلف این مصاحبه، تلاش شده است طرح «جمهوری دموکراتیک و فدرال» و ایجاد ساختارهای مجزای قدرت در «شرق کوردستان» به عنوان راهکاری برای همزیستی معرفی شود. اما آنجا که سخنگوی پژاک تصریح میکند دولت مرکزی بدون پذیرش شروط این گروه «هیچ مشروعیتی نزد ادارههای محلی نخواهد داشت» و پیوندهای تاریخی و ملی ایرانیان را به یک قرارداد مشروط و قابل فسخ تقلیل میدهد، ماهیت واقعی این طرح آشکار میشود: مشروعیتزدایی از حاکمیت ملی، ایجاد حاکمیتهای موازی تحت کنترل شبهنظامیان پ.ک.ک و زمینهسازی برای تجزیه خاک ایران.



