نقاب «آنارشیسم» بر چهره خشونت؛ واکاوی تناقضهای گفتمانی در تازهترین مانیفست رسانهای پژاک

رسانههای وابسته به گروهک تروریستی پژاک در تازهترین یادداشت خود با عنوان «جنگ چریکی؛ ریشههای تاریخی و نقد آن از دیدگاه آنارشیسم کمونیستی»، تلاش کردهاند تا با دستاویز قرار دادن مفاهیم نظری و تاریخنگاری گزینشی، به اقدامات مسلحانه خود مشروعیت ببخشند. نگاهی دقیق به سطور این متن، شکاف عمیق میان شعارهای «آزادیخواهانه» و واقعیتِ مبتنی بر خشونت و کیش شخصیت در این تشکیلات را آشکار میسازد.
در ادبیات تبلیغاتی گروهکهای مسلح، بازتعریف خشونت و ترور در قالب مفاهیم زیباپسندانه و آکادمیک، تاکتیکی شناختهشده برای جذب جوانان و فریب افکار عمومی است. یادداشت اخیر منتشرشده از سوی جریان رسانهای پژاک، نمونه بارزی از این تلاش برای «تطهیر جنگ مسلحانه» است. نویسنده در این متن میکوشد با پیوند زدن اقدامات مسلحانه به جنبشهای ضداستعماری قرن نوزدهم و بیستم، فعالیتهای چریکی امروز را امری رهاییبخش جلوه دهد؛ غافل از آنکه در دنیای معاصر، هدف قرار دادن زیرساختهای عمومی، اخاذی از مرزنشینان و به رگبار بستن شهروندان و مرزبانان، هیچ نسبتی با مبارزه ضداستعماری ندارد و مصداق بارز تروریسم است.
نقطه اوج تناقض در این یادداشت، جایی است که نویسنده از منظر «آنارشیسم کمونیستی» به نقد ساختارهای قدرت میپردازد و مینویسد: «اگر جنبشی در درون خود ساختارهای غیرپاسخگو، فرمانبرداری اجباری، تمرکز تصمیمگیری و کیش شخصیت را بازتولید کند، همان روابط قدرتی را بازسازی میکند که مدعی مبارزه با آنهاست.»
این جملات در حالی در تریبون رسمی پژاک منتشر میشود که ساختار درونی این گروهک و شاخه مادر آن (پ.ک.ک)، یکی از بستهترین و اقتدارگراترین تشکیلاتهای شبهنظامی منطقه است:
کیش شخصیت مطلق: در تشکیلاتی که تمام هویت فکری و عملی آن بر محور تقدسبخشی به یک فرد (عبدالله اوجالان) و تبعیت بیچونوچرا از فرماندهان ردهبالای قندیل میچرخد، سخن گفتن از «نفی کیش شخصیت» و «نقد و مخالفت آزادانه»، تنها یک طنز تلخ رسانهای است.
فرمانبرداری اجباری و نقض حقوق کودکان: سازمانی که نوجوانان و کودکان را از آغوش خانوادهها جدا کرده و با شستوشوی مغزی و انضباط آهنین به کوهستان میکشاند و حق بازگشت یا اعتراض را با شدیدترین مجازاتها پاسخ میدهد، چگونه از «مشارکت آزادانه» و «نفی فرمانبرداری اجباری» دم میزند؟
مصادره به مطلوب مفاهیم مدنی: نویسنده در بخش دیگری از متن، به نقش «فعالیتهای مدنی، تشکلهای مستقل و ادبیات» در کردستان اشاره میکند. این در حالی است که تاریخ فعالیتهای پژاک نشان داده است هرگاه فضای مدنی و فعالیتهای فرهنگی در مناطق کردنشین رو به گسترش گذاشته، این گروهک با ایجاد ناامنی، ترور و درگیریهای مسلحانه، عملاً امنیت روانی و اجتماعی مردم را هدف قرار داده و هزینههای سنگینی را بر شهروندان بیگناه تحمیل کرده است.
از منظر انجمن بیتاوان، هیچ نظریهپردازی سیاسی و هیچ پوشش ایدئولوژیکی نمیتواند حق حیات و امنیت انسانها را سلب کند. قربانیان اقدامات مسلحانه پژاک در سالهای گذشته، نه «قدرتهای استعماری»، بلکه کارگران، کشاورزان، محیطبانان، سربازان وظیفه و شهروندان عادی بودهاند که خانوادههایشان داغدار خشونت بیمنطق این گروهک شدهاند.
تغییر ادبیات پژاک از شعارهای سنتی به سمت واژگانی چون «خودمدیریتی»، «همبستگی طبقاتی» و «دموکراسی رادیکال»، نشان از بنبست راهبردی و انزوای اجتماعی این گروهک در میان مردم دارد. افکار عمومی هوشیارتر از آن است که با بزک کردنِ «جنگ چریکی» در زرورقِ اصطلاحات فلسفی، واقعیتِ تلخِ ترور، ناامنی و قربانی شدن انسانهای بیگناه را فراموش کند.



