اعتراف سرکرده پژاک به بحران ائتلاف گروه‌های تجزیه طلب کُردی؛ کومله متهم به تفرقه‌افکنی شد
سرکرده پژاک در واکنش به بیانیه اخیر کومله، این گروه را به تفرقه‌افکنی و کینه‌توزی متهم کرد؛ اظهاراتی که بار دیگر اختلافات عمیق، بحران اعتماد و ناکارآمدی ساختار موسوم به «مرکز هم‌پیمانی» را آشکار می‌کند.
در ادامه تنش‌های سیاسی میان گروه‌های مسلح کُردی، سرکرده گروهک تروریستی پژاک در واکنشی تند به بیانیه اخیر کومله، این گروه را به تناقض‌گویی، تفرقه‌افکنی و کینه‌توزی متهم کرد. اظهاراتی که بیش از هر چیز، تصویری آشکار از بحران درونی ساختار موسوم به «مرکز هم‌پیمانی» ارائه می‌دهد.
سرکرده پژاک با اشاره به مواضع پیشین کومله درباره موضوع «انتگراسیون در اروپا»، این گروه را به انکار دیدگاه‌های گذشته خود متهم کرد و مدعی شد کومله‌ها اکنون همان نظریه‌هایی را زیر سؤال می‌برند که پیش‌تر خود مطرح کرده بودند. وی این تناقض را مسئله‌ای مربوط به مواضع و عملکرد خود کومله دانست و تأکید کرد که چنین انتقاداتی ارتباطی با پژاک ندارد.
پژاک و کومله؛ اختلاف بر سر نمایندگی و انحصار سخنگویی
سرکرده پژاک در بخش دیگری از سخنان خود، از آنچه دخالت کومله در مسائل و مواضع پژاک خواند، انتقاد کرد و مدعی شد این گروه با قرار گرفتن در جایگاه سخنگوی پژاک، به جای این تشکیلات اظهارنظر می‌کند.
وی همچنین محل طرح انتقادات کومله را نامناسب دانست و اظهار داشت که پرسش‌ها و اختلافات مربوط به پژاک باید در نشست‌های «مرکز هم‌پیمانی» مطرح می‌شد و کومله برای دریافت توضیحات، مستقیماً از پژاک درخواست شفاف‌سازی می‌کرد.
این اظهارات، نشان‌دهنده اختلاف بر سر حدود نفوذ، جایگاه سیاسی و نحوه تعامل میان گروه‌هایی است که در ظاهر از اتحاد و همکاری سخن می‌گویند، اما در عمل حتی بر سر شیوه طرح انتقادات و نمایندگی یکدیگر نیز به توافق نمی‌رسند.
اعتراف پژاک به ناکارآمدی مرکز هم‌پیمانی
بخش مهم‌تر اظهارات سرکرده پژاک، انتقاد صریح وی از عملکرد ساختار موسوم به «مرکز هم‌پیمانی» بود.
وی با توصیف رفتارهای کومله به‌عنوان تکرار الگوهای گذشته، مدعی شد که اساس رفتارهای این گروه بر تفرقه و کینه‌توزی استوار است؛ رویکردی که به گفته او، مانع تبدیل مرکز هم‌پیمانی احزاب به یک ساختار واقعی همکاری شده است.
سرکرده پژاک همچنین به پرسش‌های هواداران این گروه درباره کارکرد ائتلاف گروه‌های کُردی اشاره کرد و اذعان داشت که اعضای این ائتلاف ارتباط مؤثری با یکدیگر ندارند؛ وضعیتی که به اعتقاد وی، ماهیت و اعتبار مرکز هم‌پیمانی را به‌شدت زیر سؤال برده است.
ائتلافی که حتی اعضای آن به کارکردش تردید دارند
اظهارات اخیر سرکرده پژاک، بار دیگر این پرسش اساسی را مطرح می‌کند که ائتلاف گروه‌های مسلح کُردی تا چه اندازه از انسجام، اعتماد متقابل و ظرفیت واقعی همکاری برخوردار است؟
وقتی سرکرده یکی از اعضای اصلی چنین ائتلافی، شریک سیاسی خود را به تفرقه‌افکنی و کینه‌توزی متهم می‌کند و از فقدان ارتباط مؤثر میان اعضا سخن می‌گوید، ادعاهای مربوط به اتحاد و هم‌پیمانی با پرسش‌های جدی مواجه می‌شود.
از منظر انجمن بی‌تاوان، این جدال سیاسی صرفاً اختلافی میان دو تشکیلات نیست؛ بلکه نمونه دیگری از رقابت‌ها، تناقضات و بحران‌های درونی گروه‌هایی است که سال‌ها با شعارهای سیاسی و آرمان‌گرایانه، خود را نماینده مطالبات جامعه کُردستان معرفی کرده‌اند.
آنچه در این میان همچنان بی‌پاسخ می‌ماند، سرنوشت مردم و جوانانی است که در سایه رقابت‌ها، اختلافات و اهداف تشکیلاتی این گروه‌ها، هزینه‌های سنگین انسانی و اجتماعی پرداخته‌اند.
انجمن بی‌تاوان تأکید دارد که بررسی عملکرد گروه‌های مسلح و پیامدهای فعالیت‌های آنان، باید با محوریت حقوق انسانی، امنیت شهروندان و آینده نسل جوان کُردستان صورت گیرد؛ نه بر اساس رقابت‌های تشکیلاتی و منازعات قدرت.
