سال‌هاست که نام آزادی کردستان با شعارهای بزرگ، ادبیات انقلابی و وعده های تاریخی گره خورده است؛ اما یک پرسش اساسی همچنان پابرجاست:
سهم خانواده‌های قربانیان از این آرمان‌ها چیست؟
عبدالله اوجالان، سرکرده تروریست های پ‌ک‌ک، نمی‌تواند صرفاً با تکیه بر جایگاه سیاسی و ایدئولوژیک خود از پرسش‌های مربوط به مسئولیتش در قبال خشونت‌های سازمان‌یافته فرار کند.
پ‌ک‌ک و پژاک نیز نباید خود را از پاسخگویی در برابر اتهامات مربوط به قتل، تهدید، اجبار و آسیب‌رساندن به شهروندان کرد ایرانی مصون بدانند.
اگر این گروهک‌ها مدعی دفاع از کردها هستند، باید نخست به این پرسش پاسخ دهند:
چه کسی از حقوق کردهایی دفاع می‌کند که قربانی اقدامات همین گروهک‌ها شده‌اند؟
چه کسی صدای خانواده‌هایی خواهد بود که عزیزانشان را در خشونت‌های سیاسی و نظامی از دست داده‌اند؟
چه کسی مسئولیت تصمیم‌هایی را می‌پذیرد که زندگی جوانان کرد را به میدان جنگ تبدیل کرده‌اند؟
و چرا دادخواهی قربانیان باید در برابر تقدس‌سازی از سرکردگان و گروهک های مسلح عقب‌نشینی کند؟
