بی‌تاوان _ رسانه‌های وابسته به پ‌ک‌ک و پژاک اخیراً یادداشتی از «ریوار آبدانان»، سخنگوی گروهک تروریستی پژاک، منتشر کرده‌اند که در آن با ردیف کردن مجموعه‌ای از واژگان شیک و ترجمه‌شده از جزوات قندیل—نظیر «سیاست دموکراتیک»، «جمهوری دموکراتیک»، «خودمدیریتی» و «فلسفه زن، زندگی، آزادی»—تلاش شده تصویری مدرن، تکثرگرا و پاسخگو از این فرقه فرقه‌گرا به نمایش گذاشته شود.
اما حافظه تاریخی جامعه و به ویژه مردم مناطق کردنشین ایران بسیار هوشیارتر از آن است که با این لفاظی‌های کلیشه‌ای فریب بخورد. واکاوی این بیانیه و تطبیق آن با عملکرد واقعی پژاک، پرده از چند تناقض بنیادین برمی‌دارد:
۱. ادعای «تمرکززدایی و جامعه‌محوری» در ساختاری تمامیت‌خواه:
سخنگوی پژاک از «خروج انحصار از دست احزاب و اشخاص» سخن می‌گوید؛ در حالی که خود پژاک شعبه‌ای کاملاً مطیع، ایدئولوژیک و بسته از پ‌ک‌ک در قندیل است که در ساختار درونی‌اش کوچک‌ترین صدای مخالف، استقلال رأی یا دموکراسی حزبی برتابیده نمی‌شود و هرگونه انتقاد با انگ «خیانت» و حذف فیزیکی پاسخ داده می‌شود. تشکیلاتی که در اداره مقرهای خود توتالیتاریسم مطلق پیاده می‌کند، چگونه داعیه‌دار دموکراسی برای ده‌ها میلیون ایرانی است؟
۲. سواستفاده ابزاری از شعار «زن، زندگی، آزادی»:
پژاک ادعا می‌کند که معیار اصلی آن برابری جنسیتی و حفظ کرامت انسانی است. اما آمار هولناک ربایش کودکان، بهره‌کشی از دختران نوجوان روستایی در مناطق مرزی، قطع پیوند عاطفی آنان با خانواده‌ها و فرستادن آن‌ها به عنوان گوشت دم توپ در جنگ‌های بی‌حاصل قندیل و شنگال، کارنامه واقعی پژاک در حوزه زنان و کودکان است. کدام کرامت انسانی با کلاشنیکف بالای سر نوجوانان سازگار است؟
۳. «اقتصاد مردمی» یا باج‌گیری مرزی و قاچاق؟
در این بیانیه از «عدالت اقتصادی و مبارزه با رانت» دم زده شده است؛ اما جامعه کردستان و مرزنشینان به خوبی می‌دانند که شریان مالی پژاک بر پایه «باج‌گیری مسلحانه (گمرک اجباری) از کولبران و کاسبکاران مرزی»، اخاذی از بازرگانان محلی و تسهیل قاچاق بنا شده است. چگونه می‌توان باج‌بگیران مرزی را بانیان «عدالت اقتصادی» معرفی کرد؟
نتیجه‌گیری:
بزک کردن فرقه پژاک با بیانیه‌های دموکراتیک‌نما، تلاشی نخ‌نما برای مشروعیت‌بخشی بین‌المللی و جذب جوانان ناآگاه است. تا زمانی که این گروهک سلاح بر زمین نگذاشته، سازوکار فرقه قندیل را برچینند و پاسخگوی صدها خانواده داغدار قربانیان ترور و کودکان ربوده‌شده نباشد، شعارهای «دموکراسی» و «آزادی» از زبان سخنگویان آن، توهینی آشکار به شعور مردم کردستان و جامعه ایران است.
