سردرگمی در سناریوی «بازگشت از کوهستان»؛ پشت پرده بن‌بست پ‌ک‌ک و اعتراف حزب دم به فقدان جدول زمانی
بی‌تاوان: در حالی که ماشین تبلیغاتی گروهک تروریستی پ‌ک‌ک و شاخه‌های اقماری آن (از جمله پژاک در منطقه) همواره در تلاشند تا با مانورهای رسانه‌ای، از بن‌بست‌های هویتی و عملیاتی خود ابزاری برای باج‌خواهی سیاسی بسازند، اعترافات اخیر سران «حزب برابری و دموکراسی خلق‌ها» (DEM Parti) پرده از سردرگمی شدید در پرونده ادعایی «خلع سلاح و بازگشت از کوهستان» برداشته است.
به گزارش دویچه‌وله، روسای فراکسیون حزب دم (گولستان کیلیچ کوچ‌یغیت و سزایی تمللی) اعلام کرده‌اند که برای بازگشت عناصر پ‌ک‌ک از قندیل هنوز هیچ تقویم و جدول زمانی مشخصی وجود ندارد. این اعتراف نشان می‌دهد سازوکارهای قانونی و ادعای موسوم به «ترکیه بدون ترور» نه تنها به نتایج عینی برای عناصر فریب‌خورده نرسیده، بلکه سرنوشت شبه‌نظامیان در هزارتوی بوروکراسی امنیتی و شروط سخت‌گیرانه تایید هویت و احراز عدم دخالت در تروریسم توسط شورای امنیت ملی معلق مانده است.
قندیل در دام گروگان‌گیری فکری و بلاتکلیفی:
بر اساس این گزارش، شاخه سیاسی پ‌ک‌ک مدعی است که قانون چارچوب با شرط «تایید و تثبیت» شورای امنیت ملی گره خورده و این امر مانع از یک بازگشت عمومی و بی‌قیدوشرط شده است. این موضوع دقیقاً پرده از همان حقیقتی برمی‌دارد که انجمن بی‌تاوان بارها نسبت به آن هشدار داده است:
فرماندهان قندیل سال‌ها جوانان و نوجوانان کُرد را با وعده‌های آرمان‌گرایانه فریب داده و به عنوان پیاده‌نظام در کوهستان‌ها به قربانگاه فرستاده‌اند، اما در سر بزنگاه‌های معامله سیاسی، هیچ تضمین واقعی یا آینده‌ای برای بازگشت سالم این افراد به جامعه و خانواده‌هایشان وجود ندارد.
از سوی دیگر، سران حزب دم با اشاره به عدم تغییر وضعیت حبس عبدالله اوجالان در امرالی و سرنوشت مبهم زندانیان و کادرهای مستقر در اروپا، در تلاشند تا ناکامی‌های میدانی و ریزش‌های شدید درون‌سازمانی پ‌ک‌ک را به اهرم فشاری علیه سیستم قضایی بدل کنند.
پیام آشکار به خانواده‌ها و فریب‌خوردگان پژاک و پ‌ک‌ک:
بن‌بست جاری در پرونده «بازگشت از کوهستان» هشداری عینی برای تمام خانواده‌هایی است که فرزندانشان گرفتار سراب پ‌ک‌ک و پژاک شده‌اند. سران فرقه در کوه‌های قندیل نه توان تضمین آینده اعضای خود را دارند و نه مسیر امنی پیش پای آنان می‌گذارند. راه رهایی عناصر فریب‌خورده نه در انتظار ماندن برای چانه‌زنی‌های بی‌فرجام حزبی، بلکه در هوشیاری خانواده‌ها، برائت جستن از سرکردگان خشن و بازگشت داوطلبانه به دامن آغوش خانواده و زندگی طبیعی نهفته است.
