بیتاوان: در روزهای اخیر، رسانهها و بیانیههای وابسته به گروهکهای تروریستی و تجزیهطلب، بار دیگر دست به انتشار بیانیههای تکراری و صدور «فراخوان اعتصاب» زدهاند. گروههایی که خود سالهاست با رفتارهای فرقه-محور، ربایش کودکان، شستشوی مغزی جوانان و فرار از پاسخگویی، امنیت و توسعه اقتصادی مناطق کردی را به مخاطره انداختهاند، اکنون مدعی دفاع از حقوق و معیشت مردم شدهاند!
چند نکته انتقادی درباره این بیانیهها:
۱. تناقض آشکار میان «شعار مدنی» و «ماهیت مسلحانه»:
گروهکی تروریستی مانند پژاک و جریانهای همسو که تاریخچه آنها با خشونت، ترور و تروریسم گره خورده است، چگونه میتوانند دم از «مبارزه مدنی» و «حقوق اقشار جامعه» بزنند؟ ادعای حمایت از مردم از سوی جریانهایی که ارمغانی جز خشونت برای خانوادههای کرد نداشتهاند، تناقضی آشکار و طنزآمیز است.
۲. هدف قرار دادن معیشت کاسبان و بازاریان:
در شرایطی که کسبوکارهای محلی و بازاریان در مناطق مرزی با مشکلات معیشتی روبرو هستند، صدور دستور اعتصاب و فشار بر کسبه، حاصلی جز تعطیلی بازار، ضرر مالی به خانوادهها و بیاستقراری اقتصادی برای مردم منطقه ندارد. این گروهها از دوردست و بدون تحمل هیچگونه هزینهای، زندگی و درآمد روزمره مردم را گروگان میگیرند.
۳. سوءاستفاده سیاسی از عواطف و مطالبات عمومی:
جریانهای شبهنظامی همواره تلاش کردهاند سوار بر موج مطالبات اجتماعی و اقتصادی مردم شده و آن را به نفع اجنداهای سیاسی و ساختار خود مصادره کنند؛ در حالی که عملکرد واقعی آنها در طول سالیان گذشته، بزرگترین مانع در برابر هرگونه رشد اقتصادی، امنیت پایدار و فعالیتهای واقعی مدنی در این مناطق بوده است.
نتیجهگیری:
امروز مردم و فعالان حقیقی منطقه بیدارتر از آن هستند که بازیچه بیانیههای سفارشی و گروههایی شوند که حیاتشان در ناامنی و بحرانسازی تعریف شده است. حقیقت انجمنها و گروههای مسلح، نه در شعارهای زیبای رسانهای، بلکه در کارنامه پر از آسیب و قربانیان بیتاوانی نهفته است که تاوان جاهطلبیهای این جریانها را پرداختهاند.
