تغییر چهره و نمایش جدید فرقه؛ پشتپرده ادعاها درباره تاسیس حزب فرامنطقهای توسط مظلوم عبدی
بیتاوان: تحرکات و اخبار اخیر پیرامون تصمیم مظلوم عبدی (فرمانده نیروهای موسوم به دمکراتیک سوریه – قسد) برای تأسیس یک تشکل و حزب جدید سیاسی با ادعای فراتر رفتن از گرایشهای قومی، بار دیگر از سردرگمی سیاسی و روشهای کهنه فرقه پکک/پژاک برای بقا پرده برمیدارد.
نگاهی به تاریخچه چند دهه اخیر جریان فرقه نشان میدهد که هرگاه ساختار نظامی و تشکیلات شاخههای مختلف آن (نظیر PYD، SDF یا YPG) با بنبست سیاسی، فشار بینالمللی یا معادلات منطقهای مواجه میشود، دست به «واژهسازی» و «تغییر نامهای تاکتیکی» میزند. این نمایش سیاسی در واقع سرپوشی بر بحرانهای داخلی و هویتزدایی از مطالبات واقعی مردم منطقه است.
اصلاحات ساختاری یا تطهیر سوابق سیاه؟
سران فرقه تلاش میکنند این تحرکات را به عنوان اقدامی فراقومی و گامی به سوی دموکراسی بازنمایی کنند؛ اما افکار عمومی خوب میداند که شالوده و رهبری این جریانها همواره تحت کنترل مستقیم کادرهای اصلی پکک و ایدئولوژی تمامیتخواه قندیل بوده است. تغییر عناوین سیاسی و ادعای ایجاد حزبی فراگیر نه تنها اختیاری به کادرهای بومی یا گروههای دیگر نمیدهد، بلکه ابزاری است برای:
۱. تطهیر چهره نظامی فرقه در قالب یک ساختار مدنی و سیاسی به ظاهر موجه.
۲. جلب حمایت بازیگران خارجی و مانور در مواجهه با خطوط قرمز منطقهای.
۳. مهار نارضایتیهای روزافزون مردمی و انحراف افکار عمومی از مسئله فریب، ربایش نوجوانان و قربانی کردن جوانان.
پاسخ به یک سناریوی تکراری
انجمن بیتاوان با بررسی دقیق این سناریوها تأکید میکند که ساختار و ذات فرقه با کلماتی چون «حزب جدید» یا «رویکرد سراسری» تغییر نخواهد کرد. تجربه ثابت کرده است تا زمانی که تفکر فرقه بر مبنای استفاده ابزاری از انسانها، سرکوب نقد و تبعیت مطلق از قندیل باشد، هر حزب یا ساختار جدیدی تنها تکرار همان چهره خشونتطلب و فرقهای در قالب الفاظی جدید خواهد بود.
