انجمن بیتاوان: بار دیگر صحنهای تکراری و تلخ رقم خورد؛ جایی که برخی محافل اروپایی، در حالی خود را مدعی دفاع از حقوق بشر معرفی میکنند که تریبونهای رسمیشان را در اختیار چهرههایی قرار میدهند که در نگاه افکار عمومی ایران، با خشونت و ناامنی گره خوردهاند.
این فقط یک اشتباه سیاسی نیست؛ یک تناقض عریان است. چگونه میتوان از مبارزه با خشونت سخن گفت اما همزمان به کسانی مجال حضور داد که نامشان با بحران و بیثباتی پیوند خورده است؟ این رفتار، بیش از هر چیز نشان میدهد که «حقوق بشر» برای برخی، نه یک اصل، بلکه ابزاری برای بازیهای سیاسی است.
افکار عمومی ایران این تصاویر را بهخاطر میسپارد؛ تصاویری که در آن، مرز میان «قربانی» و «متهم» بهطرز عجیبی جابهجا شده است. تکرار این رویکرد، چیزی جز عمیقتر شدن شکاف بیاعتمادی میان ملتها بهدنبال ندارد.
امروز پرسش ساده اما جدی است: اگر معیار، انسان و امنیت اوست، چرا این معیار اینچنین گزینشی اجرا میشود؟
و اگر پاسخ این پرسش داده نشود، این تناقضها بلندتر از هر تریبونی فریاد خواهند زد.
