به عقيدهي اوجالان در كنگرهي اخير اين فرقه، به سادگي ميتوان اتحاد چپها و علويهاي درون پك ك را در شخص جميل بايك و بسه هوزات مشاهده كرد. اين دو جناح با هم متحد شدند و مراد كارايلان را از سر كار برداشتند تا ديگر اثري از روند ناسيوناليستي در پكك و ديگر فرقههاي زير مجموعه وجود نداشته باشد.
انجمن بی تاوان آذربایجان غربی : عثمان اوجالان برادر سركردهي دربند پكك و پژاك در جزيرهي امرالي كه سال 2003 بعد از تأسيس پژاك بدلیل اختلاف نظر با سایر سران فرقه از گروهک جدا شده به حكومت اقليم كردستان پناهنده شد ،و اكنون در شهر كويه سكونت دارد؛ وی در خصوص تحولات اخير پكك و فرقههاي زير مجموعهي آن گفته كه در درون پكك دو خط مشي متفاوت وجود دارد، يكي خط مشي ناسيوناليستي به سركردگي مراد كارايلان و طرفدارانش و ديگري خط مشي سوسياليست شكست خوردهي شوروي سابق با سركردگي جميل بايك كه اين روزها به همراه بسه هوزات سركردهي پكك شدهاند و اين به معناي اتحاد علويهاي درون پك ك با خط مشي سوسياليستي چپ گراست.
اوجالان در مصاحبه با آوينه بيان كرد، از همان ابتداي دههي 90 ميلادي، كشمكش و جنگ اين دو جبهه شروع شد تا اينكه در سال 1993 ميلادي، جناح ناسيوناليست پيشي گرفت، اما در كنگرهي نهم ورق برگشت و خط مشي چپ سوسياليستي حاكميت را عهدهدار شد و اين به مثابهي پايان كار ناسيوناليست ها بود.
گفتني است عثمان اوجالان نيز خود در جناح ناسيوناليستي بود كه بعد از تحولاتي كه وي به آنها اشاره كرده، به ناچار فراري ميشود و در كويه سكني ميگزيند. اوجالان دههي نود را اوج تنشها و مبارزات داخلي پكك بخاطر رسيدن به اقتدار درون فرقهيي توسط اين دو جناح ميداند و معتقد است هركدام از طرفين براي رسيدن به كرسي اقتدار، حاضر به انجام هركاري بودند.
اوجالان ميگويد:« اكنون جناح چپ به سركردگي جميل بايك كه بعنوان شخصيت چپگراي درون فرقهيي شناخته شده است؛ حاكميت را برعهده دارد. اتحاد جميل بعنوان جناح چپ با شخصيتهاي علوي، گروهي جديد را برسر كار آورده كه در آخرين كنگرهي اين فرقه، سركردگي آن به جميل بايك و بسه هوزات سپرده شد.»
گفتني است بسه هوزات از كُردهاي زارا و علوي منطقهي درسيم (تونجلي) است كه نزديك به دو دهه در مقامهاي مختلف مسؤليت فرقه يي داشته است.
به عقيدهي اوجالان در كنگرهي اخير اين فرقه، به سادگي ميتوان اتحاد چپها و علويهاي درون پك ك را در شخص جميل بايك و بسه هوزات مشاهده كرد. اين دو جناح با هم متحد شدند و مراد كارايلان را از سر كار برداشتند تا ديگر اثري از روند ناسيوناليستي در پكك و ديگر فرقههاي زير مجموعه وجود نداشته باشد.
اوجالان دربارهي دشمني اين گروهها با كارايلان ميگويد:« اين گروهها ضد كارايلان هستند و ميخواهند وي را تضعيف و در نهايت بركنار كنند. برعكس گروه كارايلان درصدد تضعيف جبههي مقابل نيست.» وي همچنين در خصوص موضع سران حكومت اقليم كردستان بدنبال انتخاب جميل و بسه در كنگره معتقد است كه بايد از اين پس منتظر رفتاري متفاوت و موضعگيريهاي جديد سران حكومت اقليم درخصوص پكك و ديگر زيرشاخههايش باشيم، چراكه سران اقليم با بركناري كاريلان كاملاً مخالف هستند.
در ادامه اوجالان به اين نكته هم اشاره كرده كه اين تغييرات كاملاً درجهت عكس پيشرفتهاي صلح و آشتي است و عبدالله اوجالان نيز هميشه از كارايلان حمايت كرده، چراكه جميل بايك توانايي انجام اين كار را ندارد و در كمترين زمان ممكن، جريان كنوني اين فرقهها را به سمت و سويي خشن تر سوق ميدهد. همچنان كه تجربههاي قديمي در اين زمينه را به وضوح در تاريخ پكك ميتوان مشاهده كرد.
اوجالان دلايل خود را درخصوص پيشبيني شكست اين جناح در آيندهيي نزديك به اين گونه بيان ميكند:
جميل بايك شخصيتي محافظهكار است كه با ذهنيتي سوسياليستي پوسيده و شكست خورده فعاليت ميكند و همچنين داراي رفتار و منشي كاملاً استاليني است. همچون استالين تندرو، خشن، بيرحم و ضددمكراسي است. به جرأت ميتوانم بيان دارم كه جميل بايك و بسه هوزات كاملاً دمكراسي ستيز هستند و هيچگونه ابعاد روشنفكري هم ندارند.
اوجالان در پايان به اين نكته هم اشاره دارد كه پكك يك نيروي دمكراتيك نبوده و نيست، اما از جوانب دمكراسي در راستاي نيل به اهداف فرقهيي خود خوب استفاده كرده است. مثلاً عضويت در اين فرقه براي هركس آزاد است، اما استعفا و كنارهگيري ممنوع و در صورت مشاهدهي همچنين مواردي، بلافاصله برخوردهاي خشن و زنداني كردن روي ميدهد و هيچ كس اجازه ندارد به گروه و يا فرقهيي ديگر بپيوندد و يا اينكه كلاً با اين نوع كارها خداحافظي كند.
