از بانه و مهاباد تا قندیل و دیاربکر؛ پرده‌برداری پ‌ک‌ک از مرگ ۱۱ جوان ایرانی پس از گذشت یک دهه پنهان‌کاری
به گزارش انجمن بی‌تاوان؛ مرکز بررسی و اطلاع‌رسانی آسیب‌های ناشی از تروریسم، رسانه رسمی گروهک تروریستی پ‌ک‌ک (ANF) در تاریخ ۲۱ آبان ۱۴۰۵ (۱۲ نوامبر ۲۰۲۶) بیانیه‌ای از سوی شاخه نظامی این گروه (HPG) منتشر کرد که در آن خبر مرگ ۱۱ عضو اهل شهرهای مهاباد، سقز، بانه، پیرانشهر، بوکان و سردشت اعلام شده است.
بررسی داده‌های هویتی و زمانی منتشرشده در این بیانیه، ابعاد قابل توجهی از نحوه مدیریت تلفات انسانی و رویکرد تبلیغاتی این گروه مسلح را نشان می‌دهد:
۱. پنهان‌کاری ۷ تا ۱۶ ساله درباره سرنوشت اعضا
نگاهی به تاریخ جان‌باختن این افراد نشان می‌دهد که این رخدادها مربوط به امروز یا ماه‌های اخیر نیست؛ بلکه برخی از آن‌ها بین ۷ تا ۱۶ سال پیش (از جمله در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۲، ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹) کشته شده‌اند. این تأخیر طولانی‌مدت در اعلام خبر مرگ، رویه‌ای سیستماتیک در تشکیلات پ‌ک‌ک است که با هدف جلوگیری از ریزش نیرو، کنترل خانواده‌های چشم‌انتظار و مدیریت زمان‌بندی موج‌های تبلیغاتی انجام می‌شود.
۲. انتقال جوانان ایرانی به میدان‌های درگیری در عراق و ترکیه
اسامی منتشرشده شامل افرادی چون نادر عزیزی (اهل بانه – کشته‌شده در دیاربکر در سال ۲۰۱۶)، محسن عزیزی (اهل سقز – کشته‌شده در قندیل در سال ۲۰۱۰)، بایزید تابانی (اهل مهاباد – کشته‌شده در قندیل در سال ۲۰۱۲)، هادی زردی (اهل بانه – کشته‌شده در آواشین در سال ۲۰۱۸) و هیمن حسن‌پور (اهل مهاباد – کشته‌شده در خنیره در سال ۲۰۱۹) به همراه شش تن دیگر با اسامی تشکیلاتی «رێبر تێکۆشەر»، «خەیری تۆڵهەڵدان»، «ئومێد چیا مهاباد»، «پیردۆغان ئاگرین»، «وەڵات شەپۆل» و «باهۆز سەقز» است.
این جغرافیای مرگ به روشنی نشان می‌دهد که جوانان جذب‌شده از شهرهای ایران، عملاً به عنوان نیروی پیاده‌نظام و سپر انسانی در منازعات مسلحانه خارج از مرزهای ایران (مناطق کوهستانی شمال عراق و جنوب شرق ترکیه) به کار گرفته شده‌اند.
۳. سرمایه‌گذاری تبلیغاتی بر روی نام شهرها
در متن بیانیه HPG، تلاش شده است با نام بردن از شهرهای مهاباد، سقز، بانه، پیرانشهر، بوکان و سردشت و نسبت دادن این تلفات به «مقاومت تاریخی»، فضا را برای تحریک احساسات قومی و یارگیری جدید آماده کنند. این در حالی است که حاصل عملی این سیاست‌ها طی دهه‌های گذشته، چیزی جز داغدار شدن خانواده‌ها در شهرهای مرزی و هدررفت سرمایه‌های انسانی در مسیر اهداف فرقه‌ای و تشکیلاتی نبوده است.
