انجمن بیتاوان به عنوان نهاد حقوق بشری مدافع قربانیان تروریسم، همواره بر ابعاد پنهان و زوایای تاریک ساختار فرقهای پ.ک.ک و پژاک تمرکز داشته است. در میان انبوه گزارشها و اعترافات تکاندهنده اعضای جداشده، یکی از هولناکترین شگردهای این فرقه، اعمال «شستشوی مغزی سیستماتیک» و ایجاد قرنطینههای روانی شدید است.
در فرقه پ.ک.ک و شاخه ایرانی آن پژاک، مفاهیمی چون «خانواده»، «عشق»، «آینده شخصی»، «شغل» و حتی «ازدواج» به طور کامل بایکوت و ممنوع اعلام شدهاند. سران فرقه به خوبی میدانند که انسانِ دارای امید و پیوند عاطفی، تن به ترور و نابودی نمیدهد؛ به همین دلیل، اولین قدم در اردوگاههای قندیل، مسخ هویت و مرگ شخصیتی اعضاست.
یکی از دختران نجاتیافته از این فرقه هولناک در شهادت خود به انجمن بیتاوان میگوید:
«در مقر، نوشتن خاطرات روزانه یا ابراز دلتنگی برای خانواده یک گناه کبیره بود. اگر در دفترچهات مینوشتی دلم برای مادرم تنگ شده، در جلسات موسوم به “پلاتفرم” (محاکمه جمعی) با وحشیانهترین تحقیرها روبرو میشدی. آنها تو را متهم به داشتن تفکرات بورژوایی و خیانت به آرمانهای آپو میکردند.»
این ساختار ضدانسانی، با بایکوت فکری اعضا، آنها را دچار یک ناامیدی ساختارمند میکند تا باور کنند راهی برای بازگشت به دنیای آزاد وجود ندارد. انجمن بیتاوان بار دیگر تذکر میدهد که شعارهای فریبندهای چون «آزادی»، سرپوشی بر یک اسارت روحی مطلق در میان غارهای قندیل است. راه بازگشت باز است و آغوش خانواده، مطمئنترین پناهگاه برای جوانان فریبخورده است.
