گروگان‌گیری غیرنظامیان در اردوگاه مخمور؛ سپر انسانی پ.ک.ک برای حفاظت از تونل‌های زیرزمینی
بی‌تاوان: رویکرد غیرانسانی و فریبکارانه سران گروهک تروریستی پ.ک.ک/پژاک در قبال غیرنظامیان و آوارگان کرد بار دیگر چهره واقعی خود را نشان داد. بر اساس اطلاعات موثق به دست آمده، سرکردگان پ.ک.ک در تلاشند تا با باج‌خواهی، تهدید و وعده‌های دروغین، مانع از بازگشت اختیاری و آزادانه ساکنان اردوگاه پناهندگان مخمور به خانه‌هایشان در ترکیه شوند.
تبدیل اردوگاه پناهندگان به پادگان نظامی و شهر زیرزمینی اردوگاه مخمور سال‌هاست که از ماهیت مدنی و پناهندگی خود خارج شده و به ابزاری لجستیکی، نظامی و تبلیغاتی در خدمت ماجراجویی‌های مسلحانه سران قندیل درآمده است. تروریست‌های پ.ک.ک در زیر این اردوگاه، شبکه گسترده‌ای از تونل‌های زیرزمینی به اندازه یک شهر احداث کرده‌اند و از آن برای آموزش عناصر مسلح و انجام اقدامات خرابکارانه بهره می‌برند. به همین دلیل، حضور ساکنان مدنی در مخمور صرفاً به عنوان یک «سپر انسانی» عمل می‌کند تا مانع از هدف قرار گرفتن این پایگاه‌های زیرزمینی شود.
وعده خسارت و تهدید برای ممانعت از بازگشت آوارگان با افزایش تمایل مردم، به‌ویژه نسل جوان مخمور، برای بازگشت به خانه و خلاصی از شرایط طاقت‌فرسای اردوگاه، پ.ک.ک به روش‌های تهدیدآمیز متوسل شده است. در نشستی که اوایل سپتامبر با حضور «فرمان گارزان» از اعضای کادر فرماندهی پ.ک.ک برگزار شد، وی با ترس از خروج خودجوش آوارگان، مدعی شد اردوگاه ظرف شش ماه آینده تخلیه خواهد شد؛ وعده‌ای که بیش از هر چیز برای خرید زمان و حفظ کنترل بر مردم مطرح می‌شود.
گارزان با طرح ادعاهای بی‌پایه درباره دریافت خسارت از سوی دولت‌های ترکیه، عراق و اقلیم، به صراحت ساکنان را تهدید کرده که اگر به صورت مستقل و بدون اطلاع پ.ک.ک اردوگاه را ترک کنند، هیچ خسارتی به آن‌ها تعلق نخواهد گرفت.
تلاش برای مصادره پاسپورت‌ها؛ نقشه شوم برای خلع هویت مدنی یکی از خطرناک‌ترین تحرکات پ.ک.ک در این نشست، درخواست رسمی برای تحویل پاسپورت‌های مردم بوده است. فرمان گارزان با این بهانه که افراد دارای گذرنامه «پناهنده» محسوب نمی‌شوند، از ساکنان خواسته مدارک شناسایی خود را تسلیم کنند. این اقدام در امتداد سیاست همیشگی پ.ک.ک و پژاک مبنی بر گروگان گرفتن مدارک هویتی افراد است تا امکان هرگونه خروج، استقلال تصمیم‌گیری یا فرار را از آوارگان و جوانان سلب نمایند.
با این حال، آگاهی و بی‌‌اعتمادی مردم اردوگاه نسبت به نیت واقعی سرکردگان، نقشه‌های آن‌ها را با چالش جدی مواجه کرده است. ساکنان مخمور ضمن مخالفت با تحویل پاسپورت‌ها، به خوبی می‌دانند که تسلیم مدارک به معنای سلب کامل آزادی و حبس ابدی آن‌ها در ساختار سازمانی تروریست‌ها خواهد بود.
این تحولات بار دیگر آشکار می‌سازد که برای فرقه تروریستی پ.ک.ک/پژاک، جان، آرامش، آینده و امنیت خانواده‌های کرد کمترین اهمیتی ندارد و مردم آواره صرفاً مهره‌هایی مصرفی برای حفظ پایگاه‌ها و سپرهای انسانی مقرهای ترور محسوب می‌شوند.
