انجمن بیتاوان: بار دیگر یکی از سرکردگان گروهک تروریستی پژاک با تکرار ادعاهای نخنما تلاش کرده است این گروه منزوی را بهعنوان نماینده مردم کرد معرفی کند. «شیار شوگر» مدعی شده است که هیچ تحول جدی در ایران بدون در نظر گرفتن کردها ممکن نیست؛ گزارهای که در ظاهر از حقوق مردم کرد سخن میگوید، اما در عمل تلاشی آشکار برای مصادره هویت و مطالبات میلیونها شهروند کرد به نام یک گروهک مسلح و فاقد پایگاه مردمی است.
پرسش اساسی اینجاست؛ چه کسی به پژاک اختیار داده است که خود را سخنگو و نماینده مردم کرد معرفی کند؟ آیا گروهکی که کارنامهاش سرشار از خشونت، جذب اجباری نیرو، قربانی کردن جوانان و وابستگی به ساختار تروریستی پ.ک.ک است، میتواند از اراده و خواست مردم سخن بگوید؟
واقعیت این است که پژاک سالهاست با ریزش گسترده نیرو، فرار اعضا، بحران مشروعیت و کاهش شدید نفوذ اجتماعی دستوپنجه نرم میکند. به همین دلیل، سرکردگان این گروهک امروز به جای پاسخگویی درباره شکستهای پیدرپی خود، با شعارهای سیاسی و ادعاهای بزرگ، در پی احیای اعتباری هستند که مدتهاست در میان افکار عمومی از دست رفته است.
مردم کردستان بارها ثابت کردهاند که توسعه، امنیت، آرامش و مشارکت مدنی را بر خشونت، اسلحه و ماجراجویی گروههای تروریستی ترجیح میدهند. آنان نیازی به قیم خودخوانده ندارند و هرگز اجازه نخواهند داد گروهکی که با سلاح سخن میگوید، اراده و مطالباتشان را مصادره کند.
پژاک باید بداند دوران پنهان شدن پشت نام مردم کرد به پایان رسیده است. مشروعیت از لوله تفنگ به دست نمیآید؛ مشروعیت را مردم با رأی، اعتماد و پذیرش اجتماعی اعطا میکنند، نه گروهکی که سالهاست از جامعه کردستان فاصله گرفته و تنها در رؤیاهای سرکردگانش هنوز خود را بازیگری تأثیرگذار میپندارد.
