از کوهستان تا قربانگاه جوانان؛ پرسشی که عبدالله اوجالان، پ.ک.ک و پژاک باید پاسخ دهند
انجمن بیتاوان: سالهاست که رهبران و مبلغان پ.ک.ک و شاخههای وابسته به آن، از آزادی، کرامت و حقوق مردم کُرد سخن میگویند؛ اما یک پرسش همچنان بیپاسخ مانده است: چرا بهای این شعارها را باید جوانان و نوجوانان کُرد بپردازند؟
تصاویری که از حضور دختران و پسران کمسنوسال در کنار رهبران و فرماندهان این جریانها منتشر شده، تنها یک عکس یادگاری نیست؛ نمادی از سرنوشت نسلی است که بارها در میدانهای درگیری قربانی شده است. نسلی که میتوانست در دانشگاه، مدرسه، کارخانه و مراکز علمی آینده خود را بسازد، اما در بسیاری موارد به سوخت ماشین جنگی گروههای مسلح تبدیل شد.
عبدالله اوجالان و ساختارهای وابسته به او دهههاست خود را مدافع ملت کُرد معرفی میکنند. اما اگر نتیجه این ادعاها، هزاران کشته، آواره، خانواده داغدار و جوانان از دسترفته باشد، این پرسش مطرح میشود که چه کسی مسئول این خسارت تاریخی است؟
پژاک و پ.ک.ک سالها از نام مردم کُرد سخن گفتهاند، اما بسیاری از قربانیان خشونت و درگیریهای این گروهها نیز خود از میان مردم کُرد بودهاند. خانوادههایی که فرزندانشان را از دست دادهاند، مادرانی که سالها چشمانتظار بازگشت فرزند خود ماندهاند و جوانانی که فرصت زندگی عادی را از دست دادهاند، بخشی از واقعیتی هستند که نمیتوان آن را پشت شعارهای سیاسی پنهان کرد.
امروز بیش از هر زمان دیگری باید پرسید: آیا توسعه، آموزش، رفاه و آینده جوانان کُرد از مسیر اسلحه میگذرد یا از مسیر علم، کار و مشارکت مدنی؟
انجمن بیتاوان معتقد است که هیچ آرمان سیاسی نمیتواند توجیهکننده قربانی شدن نسل جوان باشد. تاریخ درباره کسانی که جوانان را به میدان خشونت فرستادند قضاوت خواهد کرد؛ همانگونه که درباره کسانی که از رنج خانوادههای قربانیان چشم پوشیدند نیز قضاوت خواهد کرد.
