انجمن بی تاوان: بیانیه اخیر گروهک های تجزیه طلب کردی، بیش از آنکه تلاشی برای روشنگری باشد، نمونهای آشنا از وارونهنمایی واقعیت است؛ جایی که نقشها جابهجا میشوند و بازیگران یک چرخه خشونت، در قامت مدعی ظاهر میشوند. ادبیات پرطمطراق و واژههای سنگین، قرار است تصویری یکدست از «مظلومیت» بسازد، بیآنکه کمترین اشارهای به سهم و نقش همین جریانها در شکلگیری وضعیت موجود داشته باشد.
مسئله اصلی دقیقاً همینجاست: غیبت کامل مسئولیتپذیری. در این روایت، همه متهماند—از دولتها تا نهادهای بینالمللی—جز خودِ صادرکنندگان بیانیه. این الگو تازهای نیست؛ سالهاست که تکرار میشود: ایجاد تنش، تداوم تقابل، و در نهایت، طلبکاری از جهان بابت پیامدهایی که بیارتباط با این مسیر نبودهاند.
ارجاع مکرر به مفاهیمی مانند «جنایت جنگی» و «بیثباتسازی» نیز، بدون پذیرش یک نگاه جامع به واقعیت، بیشتر کارکردی تبلیغاتی پیدا میکند تا تحلیلی. واژهها زمانی معنا دارند که در بستر یک روایت صادقانه و کامل به کار گرفته شوند، نه بهعنوان ابزاری برای حذف بخشهای ناخوشایند واقعیت.
در پایان، تأکید دوباره بر «ادامه مبارزه» همان نقطهای است که این متن را از هر ادعای اصلاحطلبانه یا مسئولانه جدا میکند. این، نه نشانه راهحل، بلکه تأکید بر تداوم مسیری است که نتیجهاش از پیش روشن بوده: بازتولید بحران و تحمیل هزینه بر زندگی مردمی که در این میان، کمترین نقشی در تصمیمگیریها ندارند.
اگر دغدغهای واقعی برای امنیت و آینده مردم وجود دارد، نخستین گام، پذیرش سهم خود در وضعیت موجود و فاصله گرفتن از ادبیات و راهبردهای تنشزا است. بدون این، هر بیانیهای—هرچقدر هم پرزرقوبرق—چیزی بیش از تکرار یک روایت ناقص نخواهد بود.
