پژاک؛ چرا می‌خواهد کردستان بهای جنگ دیگران را بپردازد؟

انجمن بی تاوان: امروز هر ناظر منصفی یک سؤال ساده اما اساسی را مطرح می‌کند: مگر پژاک و جریان‌های همسو با پ.ک.ک، سرنوشت کردهای سوریه را ندیدند؟ مگر مشاهده نکردند که چگونه قدرت‌های خارجی از نیروهای محلی به‌عنوان اهرم فشار استفاده کردند و هر زمان که منافعشان اقتضا کرد، معادلات را تغییر دادند؟ پس چرا همچنان همان مسیر پرهزینه و خطرناک را تبلیغ می‌کنند؟

واقعیت این است که مردم کردستان بیش از هر چیز به امنیت، توسعه و آرامش نیاز دارند. جوان کرد به شغل نیاز دارد، نه سنگر. خانواده کرد به آینده‌ای روشن نیاز دارد، نه به زندگی در سایه ناامنی و بحران. اما گویی برخی گروه‌ها هنوز هم تصور می‌کنند می‌توانند با شعله‌ور کردن تنش‌ها، برای خود مشروعیت سیاسی دست‌وپا کنند.

پژاک سال‌هاست خود را مدافع مردم کرد معرفی می‌کند؛ اما پرسش اینجاست که در هر سناریوی تنش و درگیری، چه کسی اولین قربانی خواهد بود؟ آیا فرزندان مردم کردستان نیستند؟ آیا شهرها و روستاهای کردنشین نخستین مناطقی نیستند که از هر بحران امنیتی آسیب می‌بینند؟

تجربه منطقه به‌وضوح نشان داده است که قدرت‌های خارجی هیچ‌گاه هزینه جنگ‌های نیابتی را نمی‌پردازند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند، معامله می‌کنند، توافق می‌کنند و مسیر خود را می‌روند؛ اما مردمی که در میدان باقی می‌مانند، سال‌ها با آثار ویرانگر ناامنی، مهاجرت، فقر و عقب‌ماندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

پرسش اساسی از سرکردگان پژاک این است: اگر تجربه تلخ سوریه، عراق و ده‌ها بحران دیگر برای شما درس‌آموز نبود، دقیقاً چه اتفاقی باید رخ دهد تا بپذیرید که آینده مردم کرد در سایه ثبات و توسعه ساخته می‌شود، نه در دل پروژه‌هایی که طراحی آن در خارج از مرزهای کردستان انجام می‌شود؟

مردم کردستان قربانی کم نداده‌اند که بار دیگر به مهره‌ای در بازی دیگران تبدیل شوند. آنان به‌خوبی می‌دانند که هرگاه آتش بحران شعله‌ور شده، دود آن پیش از همه به چشم خودشان رفته است. به همین دلیل امروز بیش از هر زمان دیگری این مطالبه شنیده می‌شود که هیچ جریان سیاسی یا مسلحی حق ندارد سرنوشت میلیون‌ها کرد را به محاسبات قدرت‌های خارجی گره بزند.

زمان آن رسیده است که پژاک به جای شعارهای پرهزینه، به این سؤال پاسخ دهد: چرا باید کردستان هزینه جنگی را بپردازد که طراحان اصلی آن کیلومترها دورتر نشسته‌اند؟