نگاهی به تناقضات آشکار در مانیفست شاخه ایرانی پ.ک.ک پیرامون مسئله تمامیت ارضی و هویت ملی

در مطالعه دقیق برنامه و اساسنامه گروهک تروریستی پژاک، بیش از هر چیز، تلاش مذبوحانه نویسندگان این متن برای پنهان کردن ماهیت تجزیهطلبانه و فرقهای خود زیر لعابی از واژگان شبهمدرن و فلسفی به چشم میخورد. این گروهک که عملاً بازوی اجرایی پ.ک.ک در مرزهای غربی ایران محسوب میشود، در بندهایی از اساسنامه خود با ژستی فریبنده مدعی میشود که به دنبال «تغییر مرزهای رسمی موجود نیست» و صرفاً خواستار «خودمدیریتی دموکراتیک» و تبدیل مرزها به «پل ارتباطی» است.
اما این ادعا زمانی رنگ میبازد که به ساختار واقعی پیشنهادی آنها در بخشهای دیگر همین سند نگاه کنیم:
دولت در سایه و انحلال حاکمیت ملی: پژاک در مانیفست خود، ساختار اداری و استانی کشور را «معیوب» خوانده و خواستار جایگزینی آن با سیستم «کمونها، مجالس شهروند آزاد و کنگره خلق شرق کردستان» است. در این مدل، دولت مرکزی به یک نهاد بیاختیار تقلیل مییابد که تنها وظیفه خدماترسانی دارد و عملاً حاکمیت سیاسی، امنیتی و قضایی به تشکیلات گروهکی وابسته به کوهستان قندیل واگذار میشود. این همان تجزیهطلبی نرم و مرحلهای است که نامش را «کنفدرالیسم دموکراتیک» گذاشتهاند.
تقدسبخشی فرقهای به یک فرد: در حالی که این گروهک مدعی مبارزه با استبداد، سلسلهمراتب و «تقدسبخشی» است، در جایجای اساسنامه، تمامی مبانی فکری، فلسفی و سیاسی خود را به طور مطلق منوط به «رهبر آپو» (عبدالله اوجالان) کرده است. چگونه گروهی که حتی در تعریف رسمی تشکیلات خود، شرط موجودیتش را «پایبندی به مبانی فلسفی یک فرد خاص» قرار داده، میتواند دم از دموکراسی و آزادی بزند؟
واقعیت این است که ادبیات پرطمطراق این اساسنامه، پوششی برای توجیه عملیاتهای مسلحانه تحت عنوان «دفاع مشروع» و استمرار فرقه گرایی در مناطق کردنشین ایران است؛ فرقه ای که نه تنها به دنبال حل مشکلات مردم نیست، بلکه با ادبیاتی پر از کینه نسبت به تاریخ و فرهنگ ایران، بذر نفاق را در میان اقوام اصیل ایرانی میپاشد.



