روایت یک انتظار بیپایان؛ گفتوگو با مادر دختری که در کوهستانهای دورافتاده جان باخت

خانه کوچک آنها در یکی از شهرهای مرزی، سالهاست که بوی انتظار میدهد. روی طاقچه اتاق، عکس دختری جوان با لبخندی آرام دیده میشود که روزی آرزوی معلم شدن داشت. «ژاله» چند سال پیش، در اوج جوانی و تحت تأثیر تبلیغات شبکههای مجازی و وعدههای تغییر زندگی، خانه را ترک کرد و به گروهک پژاک پیوست. ماهها بیخبری سرانجام با یک تماس تلفنی کوتاه و خبری تلخ به پایان رسید. به بهانه بررسی آسیبهای اجتماعی ناشی از جذب جوانان توسط گروههای مسلح، گفتوگویی با مادر او انجام دادهایم که در ادامه میخوانید.
انجمن بیتاوان: از روزهای قبل از رفتن دخترتان بگویید. چه شد که تصمیم به ترک خانه گرفت؟
مادر: ژاله دختر آرام و درسخوانی بود. سال آخر دبیرستان بود و خود را برای کنکور آماده میکرد. اما در ماههای آخر رفتارش کمی تغییر کرده بود. ساعتهای زیادی را در گوشی و شبکههای اجتماعی میگذراند. ما تصور میکردیم مثل بقیه همسنوسالهایش سرگرم درس یا گفتوگو با دوستانش است. بعدها متوجه شدیم افرادی از طریق فضای مجازی با او ارتباط گرفته بودند و با وعدههایی مثل آزادی، ساختن یک دنیای بهتر و استقلال، ذهن او را درگیر کرده بودند. او هنوز تجربه زندگی نداشت و به سادگی حرفهای آنها را باور کرده بود.
انجمن بیتاوان: روزی که متوجه شدید خانه را ترک کرده چه اتفاقی افتاد؟
مادر: یک روز صبح که بیدار شدیم، دیدیم وسایل شخصیاش نیست و فقط یک یادداشت کوتاه گذاشته که نوشته بود: «نگران من نباشید، برای هدف بزرگی میروم.» دنیا روی سرمان خراب شد. پدرش ماهها تمام شهرهای اطراف و مرزها را گشت. به هر دری زدیم تا نشانی از او پیدا کنیم، اما انگار در هوا ناپدید شده بود. حتی اجازه نمیدادند یک بار صدایش را بشنویم.
انجمن بیتاوان: چه زمانی و چگونه از سرنوشت او باخبر شدید؟
مادر: حدود دو سال هیچ خبری نداشتیم. نه زنگی، نه پیامی. تا اینکه یک شب از یک شماره ناشناس تماس گرفتند. صدایی سرد و بدون هیچ احساسی فقط چند جمله گفت: «دخترتان در درگیری کشته شد» و تلفن را قطع کرد. حتی نگفتند کجا دفن شده، پیکرش کجاست یا چه بر سرش آمده است. ما حتی یک سنگ قبر نداریم که برویم و آنجا گریه کنیم.
انجمن بیتاوان: به عنوان یک مادر که این تجربه تلخ را پشت سر گذاشته، چه پیامی برای خانوادهها و جوانان دارید؟
مادر: جوانها نباید فریب شعارهای زیبا را بخورند. آنهایی که در فضای مجازی این وعدهها را میدهند، خودشان در امنیت هستند و فرزندان مردم را به کام مرگ میفرستند. دختر من میتوانست امروز معلم باشد، زندگی کند و کنار ما باشد، اما حالا فقط یک عکس از او مانده است. از خانوادهها میخواهم مراقب فرزندانشان باشند و بیشتر با آنها حرف بزنند تا در دام این فریبها نیفتند.



