۳۰ تیر ۱۴۰۳
  • خانه
  • >
  • یادداشت روز
  • >
  • رفتار والدین اروپایی در صورت ربوده شدن فرزندانشان توسط PKK چگونه خواهد بود؟

رفتار والدین اروپایی در صورت ربوده شدن فرزندانشان توسط PKK چگونه خواهد بود؟

  • ۱۸ بهمن ۱۴۰۱
  • ۲۳۶ بازدید
  • ۰

انجمن بی تاوان : خدای ناکرده یک سازمان تروریستی در اروپا دست به چنین «تلاش جذب نیرو» بزند، اما والدین اروپایی فقط باید کمی همدردی نشان دهند و از خود بپرسند: خانواده های داغدار در ترکیه که فرزندانشان توسط تروریست های پ.ک.ک ربوده شده اند چه احساسی دارند و اگر آنها را ربوده اند چگونه عمل می کنند. در کفش آنها بودند؟
از ۳ سپتامبر ۲۰۱۹، یک ابتکار غیرنظامی قابل توجه و بی سابقه در ترکیه در حال انجام است.

ابتدا مادران و سپس پدران کودکان و بزرگسالان جوانی که به کوه‌های قندیل شمال عراق فریب خوردند یا توسط سازمان تروریستی پ‌ک‌ک ربوده شدند، با شورش علیه سازمان تروریستی که فرزندانشان را به کوه‌ها ربوده بود، داستان مقاومت افسانه‌ای را آغاز کردند. آنها به جای “پاسخ های ساده” خواستار اتحاد مجدد با پسران و دختران خود هستند. بدین ترتیب، تحصن دردناک والدین در استان دیاربکر در جنوب شرقی ترکیه آغاز شد.

که در آن دقیقا؟ در آستان و بیرون از دفاتر محلی حزب دموکراتیک خلق (HDP). چرا یک جنبش سیاسی به اصطلاح «دموکراتیک» را به عنوان آدرس مظاهر انتخاب می کنیم؟ از آنجایی که «مادران دیاربکری» هستند، والدین می دانند که چه کسی به عنوان یک تسمه نقاله غیرقانونی بین تروریست ها و شهروندان جوان بی گناه عمل می کند. آنها می دانند که این HDP است و هیچ کس دیگری.

شجاعانه نوعی دست کم گرفتن است – که هم از سوی نمایندگان HDP و هم گروه تروریستی پ.ک.ک تهدید می شود که تلاش می کنند مادران را از ادامه اعتراضات روزانه خود بدون چنین شانسی بازدارند. در مقابل، مادران بیشتری مسائل را به دست خود گرفتند. حتی در طول شیوع COVID-19 با فاصله گذاری اجتماعی، نقل مکان به یک چادر گرم در زمستان های سخت – هیچ تهدیدی، هیچ چیز نمی تواند آنها را متوقف کند.

در حال حاضر و بیش از ۱۲۲۰ روز طولانی بعد، معترضان به نمادی از ترکیه تبدیل شده اند، که یک کشور نمونه جدید، مدرن و دموکراتیک است. مادران نماینده همه در کشور هستند و آنها روشن ترین پیام را به آخرین قاتلان نوزادان باقی مانده که دستور کار آنها فقط هرج و مرج و دیکتاتوری است می فرستند.

رویداد تاریخی
هفته گذشته، یک رویداد هدفمند درباره مادران دیاربکری در منطقه معروف کاپادوکیه ترکیه در مرکز استان نوشهیر برگزار شد. این رویداد توسط انجمن پلتفرم رسانه ای ترکیه سازماندهی شد و به میزبانی مشترک وزارت کشور و اداره ارتباطات ریاست جمهوری برگزار شد، شرکت کنندگان در رویداد حمایت بی دریغ خود را از مبارزه مادران (و همانطور که در بالا ذکر شد، در حال حاضر پدران نیز) اعلام کردند. عزیزانشان به خانه برگردند اولین کنگره بین المللی دیده بان کودک، دانشگاهیان، روزنامه نگاران، نمایندگان جامعه مدنی، میهمانان بین المللی و بسیاری از شهروندان محلی از جمله دانش آموزان جوان را گرد هم آورد تا بدانند مادران سرافراز از چه چیزی دفاع می کنند و چگونه در مبارزه حماسی خود کمک کنند.

تجزیه و تحلیل مفصل از بسیاری از سخنرانان، چه از ترکیه و چه از خارج، قبلاً به طور گسترده منتشر شده است و از این رو، هدف این صفحه نظر، بررسی تصویر بزرگتر است. ابتدا نگاهی کوتاه به برخی از نکات مهم سخنرانی افتتاحیه سلیمان سویلو وزیر کشور است. دوم، نقش HDP به عنوان چنین است. و سوم، بعد اروپایی یا بهتر بگوییم فقدان آن.

وزیر سویلو که در نوشهیر به گرمی مورد استقبال قرار گرفت، حقیقتاً نظر خود را بیان کرد و اگر تأیید دیگری لازم بود برای تأکید بر حمایت همه جانبه دولت از اقدامات بیش از ۳۰۰ خانواده نگران در حال حاضر به امید بازگشت همه کودکان گمشده به سلامت – تعدادی از آنها مورد نیاز بود. که در حال حاضر دارند! در واقع، این رویکرد بی امان دولت خود او برای محو کردن پ.ک.ک یک بار برای همیشه از خاک ترکیه است که مادران را تشویق کرد تا خشم و اندوه خود را ابراز کنند. خبر خوب این است که در طول سال ها تعداد تروریست ها به طور چشمگیری کاهش یافت زیرا آنکارا عملیات ضد تروریسم را تشدید کرد و در آن بسیار موفق بود. اما گروهی هاردکور همچنان به ایجاد رعب و وحشت برای مردم بی گناه ادامه می دهد و برای دستیابی به اهداف شنیع خود، نیاز به تامین مداوم نیروهای تازه نفس دارد. این به نوبه خود عمدتاً تنها با اعمال زور امکان پذیر است اگر تلاش آنها برای شستشوی مغزی جوانان و وعده بهشت روی زمین (ترور) به آنها طبق برنامه ریزی انجام نشود.

او سپس با بیان اینکه HDP در واقع یک حزب سیاسی نیست، بلکه شاخه سیاسی PKK است و از مشروعیت سیاسی خود سوء استفاده خواهد کرد، سخنان خود را کوتاه نکرد. با این حال، آنچه واقعاً الهام‌بخش بود، نحوه ترکیب وزیر قصد خود برای پایان دادن به ترور PKK و بهبود بیشتر شرایط اقتصادی در جنوب شرقی ترکیه بود. دولت امروز که غالباً قبل از هزاره جدید نادیده گرفته شده است، درک می کند که ایجاد رفاه اقتصادی و اجتماعی یک شبه غیرممکن است و از این رو، آن را به عنوان یک تعهد میان مدت تا بلندمدت می بیند. و آنچه تقریباً دو دهه پیش آغاز شد، اکنون به ثمر نشسته است. کارخانه های جدید باز می شوند و فرصت های شغلی ایجاد می شود. می توان مدارس جدید، دانشگاه ها، کتابخانه ها، جاده ها، بیمارستان ها، مسکن های خصوصی و دولتی و غیره و غیره را دید.

دولت با فراهم کردن شرایط زندگی بسیار بهبود یافته در همه جای جنوب شرقی و در نتیجه پایان دادن به “شکاف شرق-غرب” که اغلب نقل می شود با اشاره به اشاره جهانی به “شکاف شمال-جنوب”، باد را از بین طایفه ترور خارج کرد. بادبان ها وزیر سویلو سپس خاطرنشان کرد که هیچ قدرت دیگری به جز قدرت این زنان نمی تواند فشار را از بین ببرد، یا بچه ها را بازگرداند.

مادران، پدران، خواهران و برادران این را می دانند – همانطور که در بالا نوشته شد، عضوگیری برای یک قبیله ترور بدون کمک لجستیکی در زمین امکان پذیر نیست. نمی توان با اتوبوس شاتل به کوه های قندیل، آخرین مخفیگاه بزرگ پ.ک.ک رفت. به یاد بیاوریم که صلاح‌الدین دمیرتاش، رئیس مشترک سابق HDP، زمانی از پ‌ک‌ک به‌عنوان یک «جنبش غیرنظامی مسلح» یاد می‌کرد که گویی آنها کاری «مثبت»، «نوعی مبارزه»، تفسیرهای عجیب و غریب و سمی انجام می‌دهند. آیا او فرصتی برای قطع روابط حزبش با PKK داشت؟ قطعا! آیا هم حزبی های او می توانند همین کار را انجام دهند؟ البته! اما آنها این کار را نمی کنند، پیوند کاملاً واضح است. حتی معمولاً رسانه‌های «مبارزان آزادی‌خواه» در خارج از کشور نیز این واقعیت را می‌پذیرند که روابط بین PKK و HDP حداقل «مشکل‌آمیز» است و موافق هستند که یک پیوند وجود دارد.

و سپس سال ۲۰۱۵، همانطور که ژنرال ریموند توماس در سال ۲۰۱۷ به آن اشاره کرد، زمانی که او در آسپن، کلرادو گفت، هیچ کس دیگری جز خودش نبود که به YPG گفته بود خود را در شمال سوریه تغییر نام دهد و نام خود را به SDF تغییر دهد. ” او که اغلب به عنوان دلیلی بر این که ایالات متحده همیشه از YPG حمایت می‌کرد (تا امروز) نقل می‌کرده است، او کم و بیش با افزودن کلمه دموکراتیک به برچسب جدید YPG، یعنی نوعی تغییر نام تجاری، به خود تبریک گفت و گفت که این “یک درخشش است”.

آیا HDP گوش داد؟ البته «شنیدند» اما از پ.ک.ک فاصله نگرفتند. مادران دیاربکری به خوبی متوجه این سکوت و همدستی هستند.

والدین اروپایی چه خواهند کرد؟
خدای ناکرده یک شبکه تروریستی در دموکراسی های اروپایی دست به یک «تلاش جذب نیرو» مشابه بزند. برای دهه‌ها، اروپا چشم خود را بسته و پ‌ک‌ک را چیزی جز مشکل ترکیه دوردست اعلام کرد و هیچ نگرانی‌ای نداشت. اما همه چیز در حال تغییر است. رسانه‌های معمولاً بی‌تفاوت، حتی سیاستمدارانی که معمولاً علاقه‌ای ندارند، متوجه شدند که پس از شورش‌های کریسمس که توسط شبکه پ‌ک‌ک پاریس سازماندهی شده بود، اوضاع دیگر مثل قبل نیست. ترکیه دور؟ به هیچ وجه – منطقه ۱۰ پاریس در قلب کلان شهر.

ترکیه سال هاست به متحدان و شرکای خود در اروپا می گوید: پ.ک.ک تنها مشکل ترکیه نیست. این یک سازمان تروریستی است که در هر کجا که فعالیت می کند به دنبال هرج و مرج و خونریزی است. می تواند در هر مکان و هر زمان حمله کند.

با این حال، اگر شرکای اروپایی ترکیه سرانجام کاری را انجام دهند که ترکیه انجام می‌دهد، یعنی کار سخت برای پایان دادن به همه فعالیت‌های غیرقانونی در خاک یک کشور – پولشویی، قاچاق مواد مخدر و قاچاق انسان – پ‌ک‌ک در تاریخ خواهد ماند، هرچند مسئول ۴۰۰۰۰ مرگ بی‌گناه است. مردان، زنان و حتی کودکان. این شهروندان هرگز فراموش نخواهند شد.

از یک سو، شورش های پاریس زنگ بیداری تکان دهنده ای برای اروپا بود. از سوی دیگر، این مقاله اولین کنگره بین المللی دیده بان کودک را به عنوان پایگاهی برای خروج از یک گام عظیم به جلو قرار داد. این کار به موقع است، کار درستی است که مبارزه مادر را به تماشاگران اروپایی نیز نزدیکتر کنیم.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تازه‌ترین عناوین