۱۳ آذر ۱۴۰۰
  • خانه
  • >
  • مصاحبه
  • >
  • داستان مصطفی از نقاشی تا تیم ترور: ۳٫۵ سال در اردوگاه های پ ک ک

داستان مصطفی از نقاشی تا تیم ترور: ۳٫۵ سال در اردوگاه های پ ک ک

  • ۳۰ آبان ۱۴۰۰
  • ۳۳ بازدید
  • ۰

مصاحبه رسانه ترکیه ای با عضو سابق جدا شده از گروه تروریستی پ.ک.ک

مصطفی چند سالته؟ چگونه به آنها ملحق شدید؟ چه کسی گیج شد؟
راستش من متولد ۲۰۰۲ هستم ولی تصادفا روی شناسنامه ۲۰۰۱ زدند. وقتی اینجا را ترک کردم ۱۷ ساله بودم، الان ۲۰ ساله هستم. در آن زمان من به مدرسه نمی رفتم، من آزادانه دبیرستان می خواندم. قرار بود با پدرم کار نقاشی کنم. حوادث Sur به تازگی اتفاق افتاده بود. پرچم ها همه جا بود. چند ویدیو جلوی چشمم افتاد. ویدیوهای سازمانی آنها در ویدئوها می گفتند هر مسلمان شریف، هر کرد باید در مقابل این ظلم بایستد و مبارزه کند. سر مردم مخالف داعش را می بریدند. YPG در مقابل آنها ایستاد. از طریق اینترنت به آنها گفتم «می‌خواهم ملحق شوم». در غروب ۱۶ نوامبر (۲۰۱۸) پیامی به تلفن آمد. گفتند: یک تاکسی بگیر، بیا ببرمت. نامه ای به خانواده ام نوشتم. گفتم: من می‌روم با YPG بجنگم. گفتم: من یک گلوله هم به سرباز شلیک نمی کنم.

ما با قاچاقچیان از مرز گذشتیم
با تاکسی شما را به کمپ رساندند؟
من خودم به اورفا رفتم، در ایستگاه اتوبوس پیاده شدم. اسم مغازه را گفتند، من رفتم آنجا. مرد منتظر من بود، گفت بیا اینجا قدم بزن تو را می برند. آنها به دنبال این بودند که ببینند آیا پلیس پشت من است یا نه. بالاخره گفتند «بیا جلوی پرچم»، من رفتم آنجا. دو قاچاقچی داخل یک وسیله نقلیه بودند، مرا به روستایی در آکچاکاله نزدیک مرز بردند. شب ۲۸ آبان یک ساعت پیاده روی کردیم و به خط مرزی رسیدیم. ما در ۲۰ دقیقه به سمت پایین دیوار مرزی خزیدیم. درست زمانی که می خواست از مرز رد شود، سرباز به فرمانده فریاد زد: برادر فرار می کنند. زیر دیوار تونلی بود مثل فاضلاب، پریدیم آنجا، رفتم سوریه.

نام کد AGIDBARAN
آیا آن طرف منتظر شما هستند؟
من با فردی در تل ابیض صحبت کردم و آنها مرا ضبط کردند. اسم رمزش را آگیدباران گذاشتند. تلفن آدرس، نام پدر و مادر را گرفتند. بعد از دو سه روز به پدر و مادرم زنگ زدم. آنها هم صحبت کردند. لباس هایم پاره شده بود، قسمتی از بدنم غرق در خون بود. لباس نو دادند، به لباس نو آوردند. یک جوان ۳۵ ساله بود که ۲ روز بعد از من پیوست. او صاحب یک فرزند شد. آزاد احمد اسم رمز او بود. بعد به تمرین رفتم و ۲-۳ ماه تمرین شلوانی داشتم.

چه مفهومی داره؟
شلوان به معنای جنگجو است. آنها آن را آموزش “شلوان جدید” می نامند. من تازه به سوریه رفتم، چند ساعتی به خانه سازمان رفتیم. تصور کنید وارد خانه ای می شوید، اعضای پ.ک.ک و اعضای YPG همه جا کنار هم روی دیوارها هستند! همینطور بود، PKK و YPG یکی بودند. تمرین شروع شد، باید عادت می کردیم، دیگر کاری نبود… پنج ماه بعد، به دیرالزور رفتم. من افراد جدیدی را در Haseke دیدم، سپس به تیپ Cemşit رفتم. آموزش عقیدتی و نظامی نیز در تیپ وجود دارد.

در آموزش ایدئولوژیک از چه چیزی صحبت می کنند؟
نگرش عثمانی ها، ترک ها و جمهوری نسبت به کردها. گویا جفا کردند اما چنین و چنان می گویند… بعد درسی به نام حقیقت رهبری شد.

وقتی میرفتم کردی صحبت نمیکردم.
آن واقعی چیست؟
حقیقت آپو، زندگی آپو. در آموزش ایدئولوژیک، دهه ۹۰ قبل و بعد از تشکیلات توضیح داده می شود. قبل از سال ۱۹۹۰، عبدالله اوجالان می گفت “ما یک دولت جدید کردستان ایجاد خواهیم کرد”. پس از ۹۰، پارادایم دولتی منسوخ شد. تنها چیزی که باقی می ماند یک جامعه دموکراتیک است، خود اعدامی مردم. به عنوان مثال، این سیستم در روژاوا است.

دروس به چه زبانی تدریس می شد؟
به زبان کردی درس می دهند، اما اگر خارجی باشد، راوی هم ترکی می داند، به ترکی تدریس می کند. اگر زبان کردی بلد نیستید، ترکی صحبت کنید. من در سال ۲۰۱۹ بدون دانستن کردی رفتم، کردی و عربی را یاد گرفتم و به اینجا آمدم. کتاب را در دست گرفتم، جمله به جمله مطالعه کردم. خودم یاد گرفتم. گفتم پس فردا فرار می کنم، اگر زبان یاد بگیرم حداقل از پسش بر می آیم.

مادران دیاربکر روی پرده
خب بریم سراغ مادران دیاربکر. شما از کجا از عمل مطلع شدید؟ شما گوشی یا تبلت ندارید، نه؟
چیزی نیست. گوشی هوشمند، اینترنت، رادیو، تلویزیون، هیچ کدام! هیچ تماسی با دنیای بیرون وجود ندارد. مردم بالا تلویزیون تماشا می کنند. خانواده ام را هم در ستاد دیدم. Sterktv (پخش سازمان) برای تماشای فرماندهان باز بود. یکی از دوستان آمد و گفت: “عکس شما را دیدم”. خانواده من آنجا بودند. وقتی خبر را دریافت کردم، سوفی نورتین پیش من آمد و گفت: “تو باید بری تلویزیون و علیه خانواده خود صحبت کنی.” روحیه ام ضعیف شده بود، فکر فرار همیشه در ذهنم بود. البته، او اصرار کرد، دستور داد، دوباره «باید بروی. ما در صورت نیاز از آن استفاده خواهیم کرد.» او گفت.

اگر قبول نکنید چه مجازاتی دارد؟ کتک زدن، بد؟ شکنجه؟
در وهله اول ضرب و شتم وجود ندارد، بلکه وضعیت انزوا و دستگیری است. خیلی بدتر. مجبور شدم برم بیرون و حرف بزنم. در دیرالزور ضبط کردیم. چند ماه پس از ضبط، عملیات چشمه صلح آغاز شد. در آن زمان وارد تمرین جدیدی شدیم. به قول خودشان زمان فرا رسیده است. درست یک سال پس از ضبط، در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۰ خودم را در Sterktv دیدم. کانال آنها، می دانید.

“وقتی ارتش ترکیه آمد، غذا در آتش بود”
این چه آموزشی است؟ تمرین تیراندازی یا چیزی؟
آموزش خودکار متوسط. سلاح های نیمه اتوماتیک را آموزش می دادند. روز اول آموزش گذشت، روز دوم آشپز آشپزخانه بودم. گروه اول از تمرین برگشتند، «جنگ شروع شد. آمریکا از تل ابیض خارج شد، ترکیه عملیاتی را انجام خواهد داد. الان وسایلت را جمع کن، مهمات را جمع کن.’ آنها گفتند. غذا را روی آتش گذاشتم. گروهی گردان ما را به تل ابیض دادند، ما در خط روستا ماندیم. پس از رفتن او، در ۱۲ ماه (۱۲ اکتبر) در ساعت ۸:۳۰ صبح، روستا مورد حمله ترکیه قرار گرفت. من و دو زن زنان پرتابگر موشک بودند. به عنوان حفاظت به من دادند. ساعت ۸ آتش شروع شد. موشک سازها با یک نفر صحبت کردند و گفتند همین الان برو بیرون و سوار ماشین شو. من از روز اول گفتم به سربازان ترک شلیک نمی کنم، خوشبختانه آن روز هم تیراندازی نکردم. آن روستاها در آن روز به دست ترکیه رسید.

کسی کنارت نمرده؟
آن روز در روستای بعدی گروه دومی بودند که ۷ نفر از آنها مرده بودند. آن موقع گروه های ۷-۱۰ نفره را می فرستادند. حالا آنها به تیم های ۳ نفره تبدیل شده اند.

“من برای فرار به کوه آمدم”
آیا پشیمانی دارید؟ به هم می گویید؟
کسانی بودند که از تازه وارد شدن پشیمان بودند اما به همدیگر نمی گویند. آنها می گویند، “من نمی دانم چه اتفاقی برای من خواهد افتاد”.

فرض کنید ۳٫۵ سال بدون درگیری می گذرد… برای بازگشتتان چگونه برنامه ریزی کردید؟
۱۸ اسفند ماه در طبقه بودم. فرمانده گردان نزد من آمد. گفت گروهی از کوه می خواهند، تو می خواهی بروی؟ نگاه کردم راهی برای فرار از مرز نیست. هیچ راه فراری از مرز سوریه وجود ندارد. مین وجود دارد، قاتلین وجود دارد، به هر کسی که می خواهد برود شلیک می کنند. یک دیوار ساخته شده توسط ترکیه وجود دارد. غیر ممکن! فرار از کوه راحت تر، تصمیم گرفتم… “دوست دارم.” گفت. روز نوزدهم به کاراکوزاک در کوبانی رفتم. اینجا آکادمی ترور است. آنجا تمرین معمولی ۶ ماه است، ۳ ماه ما را بردند تمرینات شتاب.

چه چیزی تدریس می کنند؟ ترور چگونه انجام می شود؟
نحوه استفاده از کلاشینکف، آکیس، ام-۱۶ و نحوه قرار دادن ترمال روی آن، نحوه تنظیم آن. زاگرس، سلاح ترور زرهی… جدا از آن، نحوه استفاده از شیار (اسلحه ترور زره‌زن) را یاد گرفتیم. سازمان مانند دهه ۹۰ برای موقعیت نمی جنگد، اگر شهری را در روژاوا ببینید دو طبقه زیر آن است.

آیا آنها از سور درس گرفتند؟
او اینها را با مثال سور، نصیبین و سیلوان می سازد. آنها می گویند: “اگر در طبقه پایین سور یک بیمارستان بود، ما شکست نمی خوردیم”.

ASSASTER در کوه ZAP است
حدس می زنم طرح فرار بعد از آموزش سریع شروع شد؟
سپس به روژاوا دریک رفتیم. اولین آزمایش کرونا برای ما انجام شد. من هم کرونا گرفتم، ۱۵ روز در قرنطینه بودیم. وقتی منفی بعدی بیرون آمد، منتظر ماندیم تا راهی برای عبور از عراق پیدا کنیم. جولای یا همچین چیزی بود، راهی پیدا کردند. تفنگمان را در کیفمان گذاشتیم. ۱۰ ساعت پیاده روی کردیم. ما در حال پیوستن به مردم عشایر برخی کشورها بودیم. به مرز حشدالشعبی عراق رسیدیم. ۳۰ کیلو تو کیسه های پشت ما بود. همین که از آنجا رد می شدم مرد حشدالشعبی دید! در بین قاچاقچیان افراد مسلح بودند، درگیری شروع شد، ما شروع به دویدن کردیم. توانستیم ابتدا به شنگال و سپس شمال عراق رد شویم. خوشبختانه از معدن جان سالم به در بردم. ۱۸ روز آنجا ماندیم. به میروکه در منطقه گاری رفتیم. چند روزی در غار ماندیم. آنها در سوریه روژاوا مقدمات را فراهم کردند، مرا به زاپ دادند که به عنوان سخت ترین منطقه شناخته می شود. من به عنوان یک قاتل می رفتم.

اعتماد به نفس زیادی پیدا کردی…
من اعتماد سازمان را جلب کرده بودم، بله. من همیشه عمداً در خط مقدم تمرین بودم… در روژاوا فرمانده تیم بودم. یک روز قبل از عید قربان به شمال عراق رفتیم، ۲۸ تیر بود. وقتی به منطقه زاپ می روید مکانی به نام شلادیز وجود دارد. باید با ماشین برویم. برای این کار، ماشین شبه نظامیان روستا می آمد، اما SİHA های ترک ما در سفر بودند، ما ۲ روز زیر درختان در مزرعه بودیم. آب ما روز آخر تمام شد. من قبلاً آنجا دیوانه شده بودم. پریدم زیر پهپاد ترکیه، حرکت کردم، خواستم مرا ببیند و به من شلیک کند.

پیشمرگه پلیس را نجات دهد
مثل یک فیلم ماجراجویی است… حدس می‌زنم داریم به پایان نزدیک می‌شویم؟
بالاخره دو روز بعد خودروی شبه نظامیان رسید. به آن منطقه دفاع رسانه ای می گویند. این همان چیزی است که آنها به منطقه ای که مرز ترکیه و عراق را متصل می کند، می گویند. خودروی چهار در نیسان قدیمی آمد، پارچه آبی روی ما انداختند. هنگام عبور از ‘شلادیز’ حرکت نخواهید کرد. گفتند: از پاسگاه پیشمرگه ها می گذریم. آخرین فرصت من برای فرار بود. پارچه را جدا کردم و عکس و پرچم بارزانی را دیدم. متوجه شدم که در ایست بازرسی هستیم. همین الان داشتم خودم را از ماشین بیرون می انداختم، آنقدر به ماشین سرعت دادند که افتادم روی بتن. با سرعت پرش حس نکردم سرم شکافت دستم شکست! بعد از اینکه من پریدم، شبه نظامیان فرار کردند. بمب ها و سلاح های من با وسیله نقلیه همراه شد. به پلیس پیشمرگه رفتم. پ‌ک‌ک مرا ربود، به سربازان ترکیه زنگ بزنید، مرا تحویل دهید. گفت. اما او آنقدر آرام گوش داد که من شک داشتم که مرا گزارش کند. شروع کردم به دویدن به سمت مرکز شهر در فاصله ۱۰ دقیقه ای. دستم شکست، سرم خون بود، لباسم پاره شد… در حالی که می دویدم، یک وسیله نقلیه به سمتم آمد. مرد جوانی را که در خودرویی که به تازگی سوار آن شده بودم، کنارم دیدم، نمی توانستم به آن اعتماد کنم. بعدها فهمیدم که او به دنبال من پرید و زنده ماند. اما در آن لحظه، البته، من نمی دانم. فکر کردم ممکن است افرادی در شمال عراق باشند که سازمان را دوست دارند، و من بلافاصله سوار ماشین نشدم. وارد خانه ای شدم، زنی بود. به کردی گفتم سریع زنگ بزن، تلفن نیست. همه در مرکز شهر سر من فریاد می زنند دوست. در راه شهربانی، ماشینی از پیشمرگه ها به سمتم آمد. من هم در را نیمه باز گذاشتم تا اتفاقی بیفتد. برای تامین امنیت خودم، “انفجار بسیار مهمی برای شهر شما رخ خواهد داد، مرا به اداره پلیس ببرید.” گفت. آن را گرفتند. حدود ۱۰ روز پیش آنها ماندم. گفتم: «خانواده‌ام مراقب هستند. گفتند: باشه، شما را می فرستیم. خیلی خوشحال بودند چون از ماشین بیرون پریدم. با خانواده ام صحبت کردند. روز گذشته، کنسولگری ترکیه ابتدا بیانیه ما را گرفت، من اکنون در امان بودم. آنها آن را به دروازه مرزی ابراهیم حلیل در سیلوپی تحویل دادند. حتی احساس نمی کردم در بازداشت هستم. قاضی حکم حبس خانگی صادر کرد. بعد از کلی شوک اومدم خونه. وقتی به خانه رسیدم، جنبش مادران وارد سومین سال خود می شد…

شهرهای زیرزمینی
«ما ۲ ماه در تبکا در کوبانی ماندیم. کمپ های زیرزمینی داشتیم. کاشی کاری، آشپزخانه. دارای فوتبال روی میز، تنیس روی میز، تلویزیون، تهویه مطبوع است. جاده های تامین، بیمارستان های زیرزمینی وجود دارد. همه مردم کوبانی می توانند عبور کنند، آنها تونل را با وسایل نقلیه ای که ما به آنها مول می گوییم باز کردند. مجروحان را به آنجا می برند. هواپیماهای جنگی F-16 آنجا را تحت تأثیر قرار نمی دهند! مخزن به اندازه کافی پهن است که بتوان عبور کرد. جدای از آن، تونل هایی وجود دارد که موتور می تواند از آنها عبور کند. اگر ۱۰ شهر درون سازمان وجود داشته باشد، همه آنها توسط تونل احاطه شده اند. اینها تونل های بتنی هستند. دارای ژنراتور، آب. در حال حاضر به ویلاهای لوکس در ترکیه فکر کنید، آنها در حال ساخت این ویلاها در زیر زمین هستند. تا اعضای سازمان خسته نشوند. اگر کوبانی به دست ترکیه می‌افتاد، آن‌ها تمرینی داشتند که چگونه روان‌شناسی انسان تحمل می‌کند.»

به نوزاد تازه متولد شده ماهمور
«ما در بالا درباره آزار و اذیت زنان شنیدیم، اما من آن را به چشم خودم ندیدم. اگر خیلی به دختران سطح ما نزدیک شوید، می سوزید. نه ازدواجی، نه عشقی. گاهی اوقات عاشقان یکدیگر هستند، روابط پنهانی وجود دارد. زن حامله را دیدم. اگر توان مالی داشته باشند، آن را می گیرند. یک بیمارستان کودکان در محمور وجود دارد. بعد از به دنیا آمدن بچه را به آن بیمارستان و مادر را به اردوگاه می فرستند تا دوباره دعوا کنند. آنها بیمارستان های نظامی خود را دارند. در روژاوا بیمارستان هایی مانند بیمارستان های خصوصی در ترکیه وجود دارد. آمریکا نفت را فروخت و بیمارستان جداگانه ای برای ارتش ساخت. یک بیمارستان مجزا برای عموم وجود دارد…”

لجستیک نظامی از آمریکا
«آنها پایگاه خودشان را دارند. نیروهای اتحاد ضد تروریستی متعلق به این سازمان هستند. لجستیک، غذا و نوشیدنی، آمریکا همه این کارها را انجام می دهد. این YAT نامیده می شود، که یکینیه ضد تروریسم است. آمریکایی ها خودشان یاد می دهند. من از آنها یاد نگرفتم. همه می‌دانند که اسلحه‌ها نیز از آنها آمده است. سازمان هلیکوپتر دارد، روی آن آموزش می بینند. گلوله خود را تولید می کند. ترکیه پهپاد دارد، آنها تانک های کوچکی را برای خرابکاری ساخته اند و آنها را مثال می زنند. همه با تکنولوژی بالا، همه آشکارا از آمریکا. اما هیچ کس در سازمان درباره آمریکا صحبت نمی کند. آنها آمریکا و روسیه را خائن در سازمان نشان می دهند. آنها می گویند در جنگ آینده به کسی اعتماد نکنید. او گفت: “از دهان شاهین چیلو شنیدم، او صد هزار نیرو دارد.” آنها داوطلبانی مانند ما را به تروریست های آزاد تبدیل می کنند. تروریست های مزدور از سوریه نیز حضور دارند. آنها دست به ترور و درگیری با پول می زنند. همچنین یک سال خدمت سربازی اجباری در سازمان وجود دارد.»

 

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *