آن‌ها برای ما نسخه فداکاری می‌پیچیدند و خودشان پنهان می‌شدند؛ افشاگری تازه از درون پژاک
در حالی که رسانه‌های وابسته به گروه‌های مسلح تجزیه‌طلب تلاش می‌کنند چهره‌ای آرمان‌گرا و برابر از تشکیلات خود بسازند، روایت‌های دست‌اول جداشدگان از شکاف عمیق میان فرماندهان و نیروهای رده‌پایین پرده برمی‌دارد. در گفت‌وگوی اختصاصی انجمن بی‌تاوان با «سارینا» (نام مستعار)، دختری که به تازگی موفق به فرار از تشکیلات گروهک تروریستی پژاک شده و خود را تسلیم کرده، او از دوگانگی تلخ حاکم بر کوهستان، استفاده ابزاری از دختران جوان و لحظه‌ای می‌گوید که تصمیم گرفت به این اسارت پایان دهد.
انجمن بی‌تاوان: چه شد که در ابتدا جذب این گروه شدید؟ آن‌ها با چه وعده‌هایی شما را متقاعد کردند؟
سارینا: زمانی که جذب شدم، سن کمی داشتم و در شرایط روحی حساسی بودم. رابط‌های آن‌ها دقیقاً روی همین نقطه دست می‌گذارند. به من می‌گفتند در کوهستان به اوج آزادی و جایگاه اجتماعی می‌رسم و برای حقوق زنان می‌جنگم. در فضای مجازی تصاویر دخترانی را نشان می‌دادند که لبخند می‌زدند و اسلحه به دست داشتند؛ تصویری قهرمانانه و فریبنده که کوچک‌ترین شباهتی به واقعیت اردوگاه‌ها نداشت.
انجمن بی‌تاوان: پس از ورود به اردوگاه‌ها، اولین تضادی که با شعارهایشان دیدید چه بود؟
سارینا: اولین شوک، قطع کامل ارتباط با دنیا بود. به محض ورود، گوشی و تمام وسایل شخصی‌ام را گرفتند و عملاً در یک قرنطینه مطلق قرار گرفتم. خیلی زود فهمیدم شعار «آزادی» آنجا فقط یک ویترین تبلیغاتی است. در تشکیلات، فردیت شما نابود می‌شود؛ حق انتخاب، سؤال پرسیدن و حتی ابراز دلتنگی برای مادرتان را ندارید. کوچک‌ترین اعتراض به شرایط، بلافاصله با برچسب «ضعف ایدئولوژیک» یا «خیانت» سرکوب می‌شد.
انجمن بی‌تاوان: از دوگانگی رفتار فرماندهان و نیروهای عادی بگویید؛ وضعیت در اردوگاه‌ها چگونه است؟
سارینا: تلخ‌ترین واقعیت همین‌جاست. کادرهای رده‌بالا در پناهگاه‌های امن و به دور از خطر نشسته‌اند و برای ما نسخه فداکاری و ایثار می‌پیچند، اما دختران کم‌سن‌وسال را در سرمای شدید و بدون کمترین امکانات، به عنوان نیروی پیاده‌نظام و سپر انسانی به خط مقدم می‌فرستند. هر بار که صدای پهپادها می‌آمد یا در محاصره قرار می‌گرفتیم، می‌دیدیم که مسئولان رده‌بالا چطور اول از همه پنهان می‌شوند و به فکر نجات جان خودشان هستند. در آنجا شما یک انسان نیستید؛ فقط یک «کد» و یک عدد در آمارهای آن‌ها هستید.
انجمن بی‌تاوان: چه اتفاقی باعث شد تصمیم بگیرید از تشکیلات جدا شوید؟
سارینا: نقطه عطف برای من زمانی بود که یکی از دوستان نزدیکم در یک درگیری بی‌هدف کشته شد و فرماندهان حتی اجازه ندادند برایش اشک بریزیم؛ خیلی سرد گفتند «مسیر ادامه دارد» و فردای آن روز او را فراموش کردند. همان‌جا فهمیدم که جان ما برای سران تشکیلات پشیزی ارزش ندارد و فقط ابزار پیشبرد اهداف آن‌ها هستیم.
انجمن بی‌تاوان: فرآیند فرار و تسلیم شدن شما چگونه پیش رفت؟ چه ترس‌هایی داشتید؟
سارینا: در تشکیلات مدام به ما القا می‌کردند که اگر تسلیم شوید، شکنجه و اعدام می‌شوید. این ترس را مثل یک دیوار ذهنی دور ما کشیده بودند تا کسی جرئت فرار نداشته باشد. اما من دیگر طاقت ماندن در آن جهنم را نداشتم. در یک فرصت مناسب، در تاریکی شب از پست نگهبانی فاصله گرفتم و خودم را به نیروهای امنیتی رساندم. برخلاف تمام دروغ‌هایی که در کوه به ما گفته بودند، با من با نهایت احترام و رأفت انسانی برخورد شد و خیلی زود توانستم صدای مادرم را بشنوم.
انجمن بی‌تاوان: پیام شما به دختران جوانی که ممکن است تحت تأثیر تبلیغات مجازی این گروه قرار بگیرند چیست؟
سارینا: فریب ظاهر پرزرق‌وبرق فضای مجازی و شعارهای توخالی آن‌ها را نخورید. کسانی که از پشت صفحه موبایل برای شما از آزادی و فداکاری حرف می‌زنند، خودشان در امنیت کامل پنهان شده‌اند و فقط به دنبال قربانی گرفتن از میان جوانان ما هستند. کوهستان جای شکوفایی و آزادی نیست؛ قتلگاه آرزوها و جوانی است.
