کادر سابق پ.ک.ک: مردم کُرد یک قرن زمان نیاز دارد تا از زخمهای پ.ک.ک رهایی یابد
هوشنگ اوسی: پ.ک.ک طی سه دهه دستکم ۱۵ هزار عضو خود را حذف کرد؛ زخمی که نسلها بر پیکر جامعه کُرد باقی خواهد ماند
همزمان با اعلام رسمی انحلال گروه کارگران کردستان (پ.ک.ک) و پایان فعالیتهای مسلحانه این گروه، واکنشهای گستردهای از سوی فعالان، نویسندگان و چهرههای سیاسی کُرد منتشر شده است. یکی از صریحترین این واکنشها متعلق به **هوشنگ اوسی**، نویسنده اهل سوریه و از افراد آشنا با ساختار داخلی پ.ک.ک، است که این گروه را عامل یکی از عمیقترین بحرانهای اجتماعی و سیاسی در جامعه کُرد توصیف کرده است.
اوسی در یادداشتی که در صفحه شخصی خود در فیسبوک منتشر کرده، معتقد است که پایان رسمی فعالیت پ.ک.ک بهمعنای پایان آثار ویرانگر آن نیست و جامعه کُرد برای رهایی از پیامدهای چند دهه حاکمیت فکری و تشکیلاتی این گروه، به زمانی بسیار طولانی نیاز خواهد داشت.
«پ.ک.ک؛ کابوسی که دههها ادامه دارد»
هوشنگ اوسی در این یادداشت مینویسد که پ.ک.ک طی حدود نیم قرن، سایهای سنگین بر زندگی مردم کردستان انداخته و خسارتهای آن تنها به درگیریهای نظامی محدود نبوده، بلکه ساختارهای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی جامعه کُرد را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
به گفته او، حتی اگر این گروه امروز بهصورت رسمی منحل شود، پیامدهای عملکرد آن تا دهههای آینده نیز در میان جامعه کُرد باقی خواهد ماند.
روایت اوسی از حذف گسترده نیروهای داخلی
بخش مهمی از سخنان این نویسنده به برخوردهای درونتشکیلاتی پ.ک.ک اختصاص دارد. او با اشاره به اسامی شماری از اعضا و فرماندهان پیشین این گروه، مدعی است که بسیاری از آنان طی سالهای مختلف به دستور یا در نتیجه سیاستهای داخلی پ.ک.ک کشته شدهاند.
اوسی در یادداشت خود از افرادی همچون جلال آیدین، انور عطا، تشتین گونگور، محمود بلگیلی، دلاور یلدریم، محمد جاهد شنر، آیتن یلدریم، بریجان یلدیز، لامعه باکسی، بنفش محمد، عیسی حسو، جوان ابراهیم، دوزدار حمو و فرهاد دریک نام میبرد و ادعا میکند که این افراد قربانی تصفیههای داخلی این سازمان شدهاند.
ادعای حذف ۱۵ هزار عضو پ.ک.ک
اوسی همچنین به اظهاراتی منسوب به عبدالله اوجالان اشاره میکند و مدعی است که رهبر زندانی پ.ک.ک در سال ۲۰۰۸ اعلام کرده بود که ۱۵ هزار نیروی این سازمان از سال ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۸ در جریان پاکسازیهای داخلی حذف شدهاند.
به گفته او، این آمار تنها مربوط به بازه زمانی سیساله نخست فعالیت پ.ک.ک است و تعداد افرادی که پس از سال ۲۰۰۸ قربانی درگیریها یا تصفیههای درونسازمانی شدهاند، همچنان نامشخص باقی مانده است.
انحلال یک تشکیلات، پایان یک بحران نیست
اظهارات هوشنگ اوسی بار دیگر یکی از مهمترین انتقادهای مطرحشده علیه پ.ک.ک را برجسته میکند؛ انتقاداتی که این گروه را نهتنها مسئول خشونتهای مسلحانه، بلکه عامل گسترش شکافهای اجتماعی، حذف مخالفان داخلی و ایجاد فضایی مبتنی بر هراس در میان بخشی از جامعه کُرد میدانند.
اعلام انحلال رسمی پ.ک.ک بدون تردید نقطه عطفی در تاریخ این گروه محسوب میشود، اما همانگونه که بسیاری از منتقدان تأکید میکنند، پایان یک ساختار تشکیلاتی لزوماً به معنای پایان پیامدهای انسانی، اجتماعی و روانی چند دهه فعالیت آن نیست.
به باور این منتقدان، ترمیم آسیبهایی که طی سالها بر خانوادهها، فعالان سیاسی و جامعه کُرد وارد شده، مستلزم روشن شدن حقیقت درباره سرنوشت قربانیان، پاسخگویی مسئولان و بازخوانی انتقادی گذشته است؛ مسیری که بدون شفافیت و پذیرش مسئولیت، دستیابی به آن دشوار خواهد بود.
