تحلیل و نقد بیانیه جدید؛ نمایش مضحک «فرماندهی مشترک» و هراس سرکردگان پژاک از انزوا
انجمن بیتاوان: تحرکات و لفاظیهای جدید سرکردگان گروهک تروریستی پژاک، بیش از آنکه نشاندهنده موضع قدرت یا ابتکار عمل باشد، بازتابدهنده هراس عمیق و انزوای روزافزون این فرقه در فضای سیاسی و امنیتی منطقه است. در تازهترین نمونه، «فواد بریتان» از عناصر مرکزیت این گروهک، در مصاحبه با رسانه سازمانی خود، با فرار رو به جلو و بافتههای ذهنی درباره توافقات بینالمللی، مدعی ضرورت تشکیل «فرماندهی مشترک احزاب کورد» شده است؛ طرحی مرده و مضحک که بار دیگر عمق بیریشه بودن و فرصتطلبی این جریان تروریستی را برملا میکند.
انجمن بیتاوان در راستای رسالت خود در افشای ماهیت فرقهای و تروریستی این گروهک، اظهارات اخیر این سرکرده پژاک را از چند زاویه مورد نقد و واکاوی قرار میدهد:
۱. توهم ژئوپلیتیک و فرار از واقعیت
بریتان در ابتدای سخنان خود تلاش میکند تحرکات فرقه را به معادلات کلان بینالمللی و تفاهمات میان ایران و آمریکا گره بزند. این آویزان شدن به ریسمان تحلیلهای ساختگی، شگرد همیشگی پژاک برای بزرگنمایی وزن ناچیز خود است. واقعیت صحنه این است که پژاک و سازمان مادر آن (پکک) بیش از هر زمان دیگری در محاصره راهبردی، بحران مشروعیت و انسداد لجستیکی قرار دارند و این ادعاهای واهی، صرفاً تلاشی برای پنهان کردن ترس از فروپاشی بدنه تشکیلاتی است.
۲. نمایش مضحک «فرماندهی مشترک»؛ بازی با واژهها برای فریب
دعوت به «فرماندهی مشترک» از سوی گروهکی که تاریخچهاش مالامال از ترور، باجگیری، انحصارطلبی و سرکوب دیگر جریانهای کردی است، بیشتر به یک شوخی تلخ و نمایش مضحک شباهت دارد. تفکر فرقهای و تمامیتخواه قندیل هیچگاه همگرایی و تکثر را برنمیتابد. این فراخوانهای توخالی، نه از سر اعتقاد به همبستگی، بلکه ناشی از دستخالی بودن پژاک در میدان و تلاش برای شریک کردن دیگران در هزینههای سنگینِ رفتارهای تروریستی و ترانزیت مرگ این فرقه است.
۳. کلیدواژه «دفاع مشروع»؛ سرپوشی بر ترور و کودکربایی
این سرکرده بار دیگر از راهبرد «دفاع مشروع» سخن گفته است؛ واژهای مقدس که در واژهنامه پژاک به معنای ترور، ناامنسازی مناطق مرزی، اخاذی از کولبران و کسبه، و از همه دردناکتر، ربودن و فریب کودکان و نوجوانان معصوم کُرد و بهکارگیری آنها به عنوان سوختِ جنگهای نیابتی قندیل است. آنچه بریتان دفاع مشروع مینامد، در اصل جنایت علیه بشریت و نابود کردن آینده نسل جوان کُرد است.
۴. وحشت از ابزارهای حقوقی و امنیتی
بخش مهمی از اظهارات بریتان که عمق نگرانی قندیل را نشان میدهد، هشدار نسبت به «ابزارهای حقوقی و امنیتی» است. سران پژاک به خوبی درک کردهاند که با افزایش آگاهی عمومی، مستندسازی جنایاتشان توسط نهادهای حقوقبشری و مردمنهاد، و پیگیریهای قانونی، دیگر حاشیه امنی در پشت مرزها نخواهند داشت. هراس آنها از حاکمیت قانون و بازخواست حقوقی، نشان میدهد که پاشنه آشیل این فرقه، روشنگری و برخورد قاطع حقوقی با کارنامه سیاه آنهاست.
نتیجهگیری
نمایش جدید پژاک و سرکردگانی چون فواد بریتان، دستوپا زدنی بیثمر برای بقا در اتمسفری است که دیگر جایی برای تروریسم و رفتارهای مافیایی ندارد. مردم هوشیار کوردستان سالهاست که دستِ چدنی این فرقه را پشت دستکش مخملی شعارهای فریبنده دیدهاند. انجمن بیتاوان تأکید میکند که اینگونه فرار رو به جلوها و نسخهپیچیهای مضحک، نمیتواند سرپوشی بر بحران جانشینی، ناامیدی بدنه، و کارنامه سراسر جنایت این گروهک تروریستی باشد.
