از «کردستان مستقل» تا انکار دولت کردی؛ اعترافاتی که پرده از فریب چند دههای پ.ک.ک برمیدارد
سالها پ.ک.ک با شعارهایی چون «آزادی کردستان»، «تشکیل دولت کردی» و «رهایی ملت کرد» هزاران جوان کُرد را به میدان جنگ کشاند؛ جنگی که نتیجه آن چیزی جز ویرانی روستاها، آوارگی مردم، کشته شدن هزاران جوان و سوختن دل هزاران خانواده کُرد نبود.
اما امروز، همان رهبران این گروه یکی پس از دیگری اعتراف میکنند که اساساً به تشکیل دولت کردی اعتقادی ندارند.
دوران کالکان، از اعضای ارشد پ.ک.ک، آشکارا اعلام میکند که این گروه ایده تشکیل دولت کردی را رد میکند و مدعی است «کردها نیازی به دولت ندارند.»
در سوی دیگر، جمیل بایک اذعان میکند که شعار «دولت کردی» تنها یک شعار استراتژیک بوده است؛ اعترافی که این پرسش را پیش میکشد: اگر این شعار تنها یک ابزار سیاسی بود، پس هزاران جوان کُرد برای تحقق کدام آرمان جان خود را از دست دادند؟
از سوی دیگر، ختیب دجله، نماینده سابق پارلمان ترکیه که سالها به دلیل دفاع از حقوق کردها زندان را تجربه کرده، با انتقاد میپرسد آیا ایده تشکیل دولت کردی به زبالهدان تاریخ سپرده شده است؟
نورسل آیدوغان، نماینده پیشین HDP نیز در مصاحبهای تصریح کرده بود که بزرگترین مانع تشکیل دولت کردی، عبدالله اوجالان است؛ اظهارنظری که خود نشاندهنده شکاف عمیق در میان جریانهای همسو با پ.ک.ک درباره آینده مسئله کردهاست.
همزمان، رهبران دمپارتی نیز به جای سخن گفتن از استقلال یا حتی فدرالیسم، از طرحهایی مانند «ادغام دموکراتیک» سخن میگویند؛ طرحی که بیش از هر چیز بر تعیین تکلیف نیروهای مسلح این جریان متمرکز است، نه تحقق وعدههایی که سالها به جوانان کُرد داده میشد.
اظهارات دیار درسیم نیز همین مسیر را تکمیل میکند؛ او صریحاً میگوید کردها نیازی به دولت ندارند و با اشاره به وضعیت سوریه و لبنان، تشکیل دولت را بیفایده توصیف میکند.
این مواضع، یک سؤال اساسی را پیش روی افکار عمومی قرار میدهد:
اگر امروز رهبران پ.ک.ک میگویند کردها نیازی به دولت ندارند، اگر تشکیل دولت کردی از اساس مردود است و اگر استقلال تنها یک «شعار استراتژیک» بوده، پس هزاران جوان کُرد برای چه قربانی شدند؟
چه کسی پاسخگوی هزاران خانوادهای است که فرزندانشان هرگز به خانه بازنگشتند؟
چه کسی مسئول ویرانی صدها روستا، آوارگی مردم و دههها خشونتی است که با شعارهایی آغاز شد که اکنون خود رهبران پ.ک.ک از آنها اعلام برائت میکنند؟
این اعترافات، بیش از هر چیز نشان میدهد که آنچه سالها به عنوان «آرمان» به نسل جوان کُرد فروخته شد، امروز از زبان رهبران همان جریان، به عنوان شعاری مقطعی و ابزاری سیاسی معرفی میشود؛ واقعیتی که پرسش از مسئولیت تاریخی رهبران پ.ک.ک در قبال هزینههای انسانی این مسیر را بیش از هر زمان دیگری پررنگ کرده است.
