انجمن بیتاوان: در روزهایی که جریانهای تجزیهطلب کردی، از پ.ک.ک و پژاک گرفته تا سایر گروههای همسو، تحولات منطقه را فرصتی برای تحقق رویاهای سیاسی خود تصور میکردند، واقعیت بار دیگر نشان داد که این جریانها نه بازیگر تعیینکننده معادلات منطقه هستند و نه توان اثرگذاری بر روندهای بزرگ سیاسی را دارند.
ماهها تبلیغات، امیدبستن به تشدید درگیریها و انتظار برای گسترش جنگ، سرانجام به جایی نرسید. نه جنگ توانست موقعیتی برای این گروهها ایجاد کند و نه حامیان خارجی آنان حاضر شدند برای پروژههای شکستخورده تجزیهطلبانه هزینهای پرداخت کنند.
امروز با آشکار شدن روند تفاهم و توافق میان آمریکا و ایران، بسیاری از این جریانها در شوک سیاسی فرو رفتهاند. همانهایی که سالها بقای خود را به تنش، تحریم، جنگ و مداخله خارجی گره زده بودند، اکنون با این واقعیت مواجه شدهاند که قدرتهای بزرگ در نهایت بر اساس منافع خود تصمیم میگیرند، نه بر اساس آرزوهای گروههای نیابتی و حاشیهای.
پژاک و دیگر گروههای تجزیهطلب کردی در طول بحران اخیر بار دیگر نشان دادند که فاقد پایگاه اجتماعی لازم برای ایفای نقش مستقل هستند. آنان نه توان سازماندهی تحولی سیاسی را داشتند و نه حتی در اوج تنشهای منطقهای توانستند موقعیت جدیدی برای خود خلق کنند. تمام سرمایه سیاسی آنان به انتظار برای تحولات بیرونی و تصمیمات قدرتهای خارجی محدود شد.
امروز همان جریانهایی که خود را بخشی از آینده منطقه معرفی میکردند، در برابر واقعیتی تلخ قرار گرفتهاند: جنگی که انتظارش را میکشیدند نتوانست آنها را به جایی برساند و توافقی که از آن هراس داشتند، بیش از پیش حاشیهنشینی سیاسیشان را آشکار کرده است.
رسوایی اصلی اما در اینجاست که این گروهها بار دیگر نشان دادند راهبردشان نه اتکا به مردم، بلکه چشم دوختن به تحولات بیرونی و پروژههای قدرتهای خارجی است؛ راهبردی که بارها شکست خورده و این بار نیز چیزی جز بنبست سیاسی برای آنان به همراه نداشته است.
