نگاه ابزاری فرقه پکک به زنان؛ رمزگشایی از سخنان اوجالان در یادداشتهای امرالی

شعارهای بهظاهر رهاییبخش و برابریطلبانه پکک و پژاک پیرامون حقوق زنان، دهههاست ابزاری برای فریب و جذب دختران نوجوان کُرد به مقرهای نظامی و کوهستانی بوده است. اما بازخوانی دقیق مواضع عبدالله اوجالان در «یادداشتهای امرالی» پوچی این ادعاها را اثبات میکند.
اوجالان در مکالمات خود با اعضای هیئت زنان و نمایندگان پارلمان، ادبیاتی تحقیرآمیز و روانشناختی کنترلگرانه به کار میگیرد؛ او زن را پیادهنظامی میخواهد که وابستگی مطلق به شخص او داشته باشد و از وی با تعابیر عجیب قدسی فرمان ببرد. در ساختار پکک، «آزادی زن» نقابی است بر بردگی نوین تشکیلاتی: حذف حق مادر شدن، سلب عاطفه، انزوای خانوادگی و اعزام به عنوان نیروهای فدایی در خطوط مقدم ترور. انجمن بیتاوان به عنوان کانون رصد آسیبهای تروریسم، بارها تأکید کرده است که زنان و دختران قربانی نخست تروریسم این فرقه بودهاند؛ زنانی که پس از ربایش یا اغفال، حق بازگشت به زندگی طبیعی و تشکیل خانواده را از دست داده و در سنگلاخهای قندیل به ابزار عملیاتی تبدیل شدهاند.



